COACHING TELEOLÓGICO, General
No hay atajos en los procesos de desarrollo personal y social

Cualquier proceso de crecimiento personal se desarrolla paso a paso a través de una serie de etapas evolutivas. Cada una de estas etapas es importante y requiere su propio tiempo de maduración. Es un proceso que afecta a todas las áreas de nuestra vida.
Cuando en nuestra infancia aprendemos a hablar, desde los gorgoritos, el balbuceo hasta que alcanzamos un óptimo desarrollo de nuestro lenguaje, iremos superando diferentes niveles consecutivos y cada nivel será fundamental e imprescindible para alcanzar el siguiente. Al construir una obra, sentamos sólidos cimientos antes de elevar un edificio. Para recolectar el trigo, antes hemos sembrado la semilla.
Aceptamos estos pasos a nivel concreto, objetivo, físico e incluso intelectual ya que los observamos continuamente, sin embargo en otras áreas del desarrollo humano no lo vemos tan obvio. Por ejemplo, cuando hablamos de desarrollo personal e interacción social, queremos acortar el camino, priorizando la urgencia a la importancia, la forma antes que la esencia, la conducta al carácter, la falsificación a la innovación. Nos saltamos pasos, creyendo que así ganaremos tiempo y ahorraremos esfuerzos y de manera ingenua esperamos conseguir los resultados que logran las personas que asumen que todo proceso requiere que se integren los pasos precedentes.
La realidad nos demuestra continuamente que no existen atajos para el desarrollo del talento, para liderar nuestras vidas, para lograr nuestros sueños. En todas las áreas de nuestra vida hay niveles o procesos de desarrollo. ¿Qué nos ocurre cuando queremos liderar un equipo y nosotros no podemos liderar nuestra vida? ¿Qué ocurre si queremos que nuestros hijos se inspiren en valores que nosotros no vivimos como padres? Probablemente sea un vano deseo que comportará frustración, dolor e impotencia. Cuando queremos aparentar o fingir lo que no somos, lo que no sabemos, estamos buscando atajos, nos ponemos un “disfraz triunfador” que al primer contratiempo derrota nuestra vana esperanza de ahorrarnos esfuerzo y tiempo. Ningún “disfraz triunfador” puede compensar el vacío y la carencia de maestría y madurez. Si no aceptamos el nivel en el que estamos, si negamos nuestra realidad, no podremos progresar y desarrollar todo nuestro enorme potencial. Admitir que aun no somos, que aun no sabemos es el primer paso para nuestro crecimiento, aprendizaje y desarrollo personal y social.
Hay muchas personas que ocupan cargos de responsabilidad y autoridad como algunos padres, directivos y líderes que poseen talentos y conocimientos pero emocional y éticamente no poseen un alto grado de madurez y se apoyan en su rango, cargo, status o título para compensar su déficit de carácter. Cuando esto ocurre están a merced de factores externos para lograr que pasen las cosas, crean dependencia en los demás impidiendo su propio desarrollo y substituyen la cooperación por el miedo.
Imaginemos que una persona posee un excelente desarrollo intelectual, pero un pobre desarrollo emocional. Cuando no ocurre nada, todo va bien pero ¿qué pasa cuando esta persona está estresada, ha discutido con su pareja, tiene problemas económicos, sus hijos no colaboran o sus equipos no están motivados? Si esta persona ha cogido el atajo y no ha aprendido a regular sus emociones, éstas van a gobernar su vida. La intolerancia, la frustración o la impotencia que no se detectaban bajo el “disfraz triunfador” se descubrirán y revelarán su falta de desarrollo interior. Aunque durante un tiempo y en ciertos ambientes podamos fingir que somos lo que aparentamos, internamente sabemos cómo somos realmente y aunque no nos lo digan, las personas que viven y trabajan habitualmente con nosotros también lo saben.
¿Por dónde empezar? La clave es empezar por el punto de partida, para ello la introspección será la herramienta que nos va a permitir comprender nuestras fortalezas y debilidades. No hay dos caminos análogos, no hay dos procesos similares. Habrá momentos que avancemos y otros donde retrocedamos, pero la clave será comenzar a trabajar en el nivel en el que nos encontramos en ese momento. Será interesante que tengamos en cuenta las siguientes premisas:
- Que en el área emocional, física, intelectual o espiritual nuestros niveles de desarrollo pueden ser distintos a los de otras personas. Que mientras yo tengo que seguir trabajando “mi paciencia”, mi jefe debe seguir trabajando “su disciplina física”.
- Aceptando que es un proceso natural donde la siembra es anterior a la cosecha.
- Inspirarnos en nuestro afán de superación sin compararnos con nadie. Cada día puedo trabajar “un poco más” la paciencia. Se trata de compararnos con nosotros mismos.
- Para desarrollar cualquier área de nuestra vida debemos iniciar el cambio desde nuestra realidad actual, no desde dónde nos gustaría estar
- No existen atajos para el desarrollo personal y social. Si me pongo el “disfraz triunfador” acabarán descubriéndome. Perderé el respeto y la credibilidad en mi mismo.
Para poder relacionarnos exitosamente con nuestros hijos, pareja, colaboradores, amigos, socios y colegas precisamos fortaleza interior, haber aprendido a regular nuestras emociones, a escuchar y empatizar. ¿Qué necesitamos para lograrlo? Trabajar sobre nuestro carácter, desarrollar nuestra regulación emocional y conectar con nuestros valores más profundos. Estar abiertos a la comprensión, aceptación y posibilidad de cambio. No hay atajos para lograr nuestro desarrollo como seres humanos. A veces será doloroso, otras veces será complicado, otras será revelador, en ocasiones nos sorprenderemos pero siempre será enriquecedor para nosotros y para nuestras relaciones con los demás.

120 Comments
Albert Pallarès
Moltes vegades volem canviar o millorar sense respectar el nostre propi procés o el que realment necessitem. Vivim amb presses i amb una necessitat d’immediatesa constant, amb la sensació que hauríem d’estar en un altre punt del que estem o amb l’ànsia de voler-ho canviar tot de seguida, i això fa que intentem saltar-nos passos. El creixement personal necessita temps, i cada pas, encara que sembli petit, és important per poder arribar a l’objectiu final.
També, a vegades, aparentem seguretat o maduresa quan en realitat encara ens falten eines per gestionar emocions o situacions complicades. Acceptar on som, sense jutjar-nos, és clau per poder avançar millor en el procés
Elsa
Este artículo me ha hecho reflexionar sobre la tendencia que tenemos a querer “llegar rápido”, a demostrar competencia y seguridad antes de estar realmente preparados. Me identifico mucho con la idea del “disfraz triunfador”, esa sensación de aparentar madurez mientras todavía estamos aprendiendo y construyéndonos. Creo que es fácil caer en la comparación con los demás, pero lo más valioso es centrarse en nuestro propio proceso, aceptando nuestro punto de partida y avanzando paso a paso. Comprender que crecer requiere tiempo y paciencia me ha recordado que no pasa nada por no tener todas las respuestas ni dominarlo todo desde el principio; lo importante es mantener la motivación por aprender.
Malena Li
Penso que el missatge clau és que no hi ha dreceres per créixer de veritat. Des de la meva experiència, he vist com intentar saltar etapes o aparentar maduresa només genera frustració i buit interior. El que em sembla profundament autèntic és que el veritable desenvolupament neix de la paciència amb un mateix: acceptar el moment on ets, reconèixer les teves limitacions i comprometre’t a avançar, pas a pas. Aquesta humilitat conscient és la que construeix relacions reals, confiança i satisfacció profunda, perquè no només desenvolupem habilitats, sinó també la nostra integritat i coherència com a persona. És un procés lent, sí, però intensament vital i transformador.
Farida Errachidi
Me ha parecido muy muy relevante este artículo. Resuenan muchas cosas. Tal y como dices, es esencial algo que se nos olvida a diario; compararnos con nuestras antiguas versiones, para ver nuestra evolución y no cegarnos en comparaciones con otras personas. Es algo realmente difícil; pero es posible. Me parece muy útil e interesante todo lo que comentas… Poder enfocarnos en el trabajo personal, en la vulnerabilidad, en conectar con nosotros mismos y con los demás, desde el compartir, relacionarnos de forma genuina… Es algo esencial. Se nos olvida que para poder evolucionar, es importante también mostrar nuestro caos y nuestros errores, sin necesidad tampoco de mostrarlo todo. Simplemente un equilibrio entre aquello que eres y aquello que tratas de ser (tu mejor versión).
Úrsula Bages Vives
Aquest article m’ha fet reflexionar sobre com una vegada més vivim en una societat que valora més la velocitat que el creixement fort. On a nivell personal, moltes persones miren de «cremar» etapes per tal de poder arribar el més ràpid possible. Però per arribar a on? A què? Si no s’ha pogut construir perquè ens ho hem volgut saltar.
La vida, per fer-ho amb un símil, és com un videojocs. Té nivells i cada nivell t’ensenya a fer i a millorar una cosa nova. No podem pretendre comprar-nos un nou joc i començar a jugar per l’últim nivell (com si comencéssim la casa per la teulada). És fonamental pel nostre desenvolupament i realització dels nostres objectius que aprenguem les coses que ens ensenya cada etapa. En una etapa aprendrem a regular una emoció, en una altra un altra emoció, en un altre moment aprenem a descobrir quins són els nostres valors, etc. I cada aprenentatge serveix per poder superar també el següent nivell. No podem construir una casa amb una planta baixa i una segona i saltar-nos la primera. La casa cauria. Doncs el mateix amb el nostre desenvolupament personal.
Però que passa amb la societat actual, doncs que com deia al principi vol les coses ràpides, vol poder dir que ha fet X cosa sense haver hagut de dedicar-li el temps. Vol col·leccionar experiències sense haver-les de viure perquè requereixen temps.
Gaiané
El progrés i creixement personal no és linear. Tot i la popularitat de la frase “fake it til you make it”, només fingint progressos no es podran assolir aquests. Cal posar-hi de la teva emocionalment, físicament, espiritualment. En un món dominat per la immediatesa, prendre’s les coses amb calma i permetre’s a un mateix l’opció d’equivocar-se és pràcticament un acte de rebel·lió.
Jana
Aquest article m’ha fet parar i reflexionar. A vegades tenim tanta pressa per créixer, per fer-ho bé, per demostrar que podem… que ens oblidem que tot procés necessita temps i maduració. M’ha agradat molt com posa en paraules aquella sensació que molts tenim de voler anar més ràpid del que toca. M’he sentit molt identificada amb la idea del “disfraz triunfador”, perquè sovint intentem mostrar seguretat quan dins encara estem aprenent. Em quedo amb el missatge que no passa res per no saber-ho tot encara, que el més important és tenir ganes d’aprendre i créixer pas a pas.
Carla
Aquest text em fa pensar en que les persones ens hem acostumat a voler resultats ràpids, com si créixer fos només una qüestió de voluntat i ja està. Ens han venut la idea que podem “fer veure” que estem bé, que dominem la nostra vida… quan en realitat tot procés humà (créixer, madurar, entendre’s a un mateix…) és lent.
Hi ha una frase que m’ha agradat molt i m’ha cridat l’atenció: “Ningún “disfraz triunfador” puede compensar el vacío y la carencia de maestría y madurez”. Crec que és molt real. Quants cops no ens hem posat una “màscara” per semblar més forts, més segurs, més capaços, mentre per dins estem plens d’inseguretats i ferides que encara no hem treballat i no han cicatritzat. És per por, per impaciència, per no voler reconèixer que encara no hem arribat allà on voldríem ser.
No hi ha res de dolent en estar en el camí, i no haver arribat encara al destí. El camí també forma part d’aquest destí.
Ilènia
Aquest article m’ha fet pensar en com sovint tenim pressa per «arribar» sense voler fer tot el procés que requereix créixer de manera natural i autèntica. M’ha ressonat la idea del «disfraz triunfador», voler aparentar maduresa o competència sense haver fet la feina interior necessària. Crec que això es veu molt clar en l’àmbit tant familiar com laboral.
M’ha agradat la proposta d’inspirar-nos en el nostre propi progrés i no en la comparació amb els altres. Coincideixo que acceptar el punt de partida i comprometre’s amb el procés és clau per créixer veritablement i construir relacions més honestes i saludables.
Ariadna Romera
Me quedo con la idea acerca de la comparación entre el “disfraz triunfador” y el desarrollo real del carácter. Creo que muchas veces, por presión social o por miedo al fracaso, intentamos aparentar una madurez o una seguridad que en realidad no hemos trabajado. Este artículo me ha hecho reflexionar sobre lo importante que es aceptar el punto en el que realmente estamos y crecer desde ahí, sin compararnos con los demás. Aunque es verdad que muchas veces no es tan fácil como parece.
Daniel Sánchez
Este texto me ha parecido muy acertado y necesario. Nos recuerda que el desarrollo personal y social no admite atajos, que todo crecimiento real requiere tiempo, honestidad y compromiso con uno mismo. Me ha gustado cómo muestra que fingir madurez o saltarse pasos no funciona a largo plazo; tarde o temprano, la falta de base se nota. También valoro que subraye la importancia de empezar desde donde realmente estamos, sin comparaciones ni disfraces. Solo así podemos avanzar de forma auténtica.
Paula Puigdollers
En aquest article es reafirma la importància de la introspecció i conèixer-nos bé a nosaltres mateixos, ja que només d’aquesta forma podrem assolir el màxim en el nostre creixement personal. És cert que, per molts alts càrrecs que tinguem, aquests no ens defineixen, sinó que allò que ho fa és la capacitat que tenim de liderar-nos, la maduresa emocional, la regulació, etc. Aquest treball personal és realment important, i cal fer-lo bé, dedicant-hi el temps i la reflexió que requereix.
Jana
A vegades, en els processos de creixement personal, ens domina la idea de millorar constantment, d’avançar cap a una versió “ideal” de nosaltres mateixos, com si hi hagués un lloc concret on arribar. Aquesta urgència ens porta a córrer i a necessitar resultats immediats. Tanmateix, el creixement personal no és una cursa, sinó un camí que requereix temps, paciència i presència. És essencial transitar totes les etapes, acceptar-les i donar-nos espai per sentir-les i integrar-les. Tot i això, aquest procés es fa especialment difícil en una societat que exalta la productivitat i la immediatesa, on es valora més el fer que el ser.
Margarita Taltavull
Aquest article m’ha fet reflexionar sobre la importància de respectar el procés personal i no voler avançar massa ràpid cap als resultats. Sovint, especialment en entorns de molta responsabilitat, veiem persones amb càrrecs alts però amb una maduresa emocional poc desenvolupada, i això pot generar desequilibris importants. M’ha agradat entendre millor com el temor pot portar-nos a saltar etapes, buscant solucions ràpides però poc profundes. Tant en l’àmbit personal com professional, cal tenir paciència, constància i sobretot honestedat amb un mateix: començar des del punt on realment estem, no des d’on ens agradaria estar. Acceptar les pròpies limitacions no ens fa més dèbils, sinó més conscients i preparats per construir un creixement sòlid i durador.
Paula Pedrosa
Este artículo me ha hecho tomar conciencia de que cada etapa que atravesamos, por simple o dolorosa que parezca, es necesaria para construir una vida auténtica y sólida. Entiendo que madurar no es simplemente adquirir conocimientos o habilidades, sino integrar emociones, valores y carácter en todo lo que hacemos, es decir es ir más allá de lo que «superficialmente» puedo aprender. Considero que como bien expresa el articulo, no sirve de nada aparentar un desarrollo que no hemos alcanzado realmente, porque tarde o temprano la vida acabará revelando la verdad de nuestro interior. El proceso de desarrollo creo que tiene un componente vital y es reconocer honestamente en que punto estamos, solo así podemos avanzar con firmeza hacia donde queremos llegar. En resumen creo que este articulo quiere hacer entender que el verdadero éxito no es rápido ni superficial, sino profundo, auténtico y construido paso a paso desde nuestro interior.
Júlia Ramos Hernández
Vivim en una societat que busca la rapidesa i la immediatesa, però el creixement personal i l’aprenentatge requereixen temps i paciència. Normalment, ens comparem amb els altres i ens frustrem si el nostre progrés no segueix el mateix ritme, quan en realitat l’única comparació que té sentit és amb el nostre JO del passat. Cada persona té el seu propi camí i el que realment importa és continuar avançant, respectant els nostres temps i valorant l’esforç fet. Aprendre a gaudir del procés i acceptar que alguns avenços requereixen maduració ens permetrà créixer d’una manera més sòlida i autèntica, evitant la «trampa» dels resultats immediats que sovint ens porten a una falsa sensació de progrés i ens acaben relentint molt més.
Marina
Coincido plenamente contigo en tu reflexión, Julia.
Efectivamente, tendemos a tomar ejemplos de ritmos de crecimiento en diversos ámbitos a partir de nuestra interacción con el entorno, lo que nos lleva a comparar nuestro propio progreso comparándonos con los demás. No obstante, es fundamental distinguir entre establecer comparaciones y asumir una referencia de manera literal. Cada persona tienen un ritmo propio y una estrategia particular de aprendizaje.
Para desarrollar cualquier área de nuestra vida, es esencial partir de nuestra realidad actual en lugar de centrarnos en el resultado. El aprendizaje muchas veces no radica únicamente en alcanzar una meta, sino en el proceso mismo de adquisición de conocimientos, de equivocarnos y de construir nuevas formas de resolución y descubrir nuevos caminos.
Desde mi punto de vista considero que es importante ya que a la vez pasas por un camino de autoconocimiento. En el ámbito de la psicología, por ejemplo, aunque la práctica terapéutica se fundamenta en marcos teóricos y éticos sólidos, cada profesional integra su propio estilo en la intervención terapéutica, lo que le diferencia de los demás.
Helena
He podido ver situaciones de este tipo en mi entorno de personas con altos cargos o alta responsabilidad y muy poca maduración emocional y me ha gustado mucho entender un poco más esta situación, su relación con el miedo y sus consecuencias. Me llevo sin duda la importancia de recordar que nuestros niveles de desarrollo no han de compararse con los de los demás y que hemos de partir de donde estamos ahora en vez de dejarnos llevar por donde nos gustaría estar. Solemos pasar al resultado muy rápido y me ha gustado mucho reflexionar sobre la importancia de respetar el proceso y sus fases.
Raquel Molins
Este artículo nos recuerda que el verdadero crecimiento personal no sucede de la noche a la mañana. A menudo buscamos atajos y deseamos resultados rápidos sin recorrer el camino entero. El desarrollo requiere tiempo, paciencia y esfuerzo constante. Fingir ser lo que no somos solo nos aleja de nuestro verdadero yo. Aceptar nuestra situación actual y comprometernos con nuestro propio proceso es la única manera de evolucionar de forma auténtica y construir relaciones más sanas y significativas.
Isona Mas
Es totalmente cierto que en el desarrollo personal se tiende a la impaciencia; una vez nos damos cuenta de qué aspecto queremos cambiar (aparentemente el paso más complicado), damos por hecho que el proceso acabará en un abrir y cerrar de ojos, cuando realmente aquí es donde empieza el cambio. Puede ser frustrante ver que no se avanza (entiendo que el coach debe tranquilizar al cliente dejandole claro que es normal), pero como decimos en catalan «poc a poc i bona lletra»; mejor invertir más tiempo pero hacer un proceso de calidad, que querer correr y no llegar al objetivo.
Daniela
El hecho de que la sociedad actual busque resultados inmediatos puede llevarnos a querer ir siempre un paso por delante. Sin embargo, lo que realmente puede ser útil es comenzar desde el principio, avanzando poco a poco y en armonía con el momento vital en el que nos encontramos, centrados en superarnos a nosotros mismos en vez de compararnos con los demás, ya que cada uno tenemos distintas necesidades o etapas.
david tesan
Debemos de ser conscientes de lo importante que es ser conocedores de nuestros puntos flacos y lo aspectos donde podemos mejorar (que casi siempre son todos), aun y sin dejar de reconocer los más positivos. Así, no debemos negar la realidad, ya que solo haría que nos encasillaramos en nuestro momento actual y no nos permitiría desarrollarnos para ser mejores. Debemos ser cnscientes de que áreas o aspectos, nos requieren mas dedicacion y esfuerzo para tener una mayor calidad en dichas áreas, evitando el pensamiento de que tenemos todo aprendido y bien aplicado, porque eso solo hará que enmascarar nuestras inseguridades y errores.
Carlos Marin
A menudo buscamos atajos para todo, tenemos prisa por conseguir resultados o lo hacemos para evitar confrontar ciertos aspectos, pero estamos equivocados. Por eso, la capacidad de regular nuestras emociones, entenderlas y saber expresarnos a través de ellas se considera una forma de inteligencia. Sin una buena madurez emocional, todos los demás aspectos de nuestra vida, por mucho que los hayamos trabajado, pueden verse afectados. En ámbitos más personales, sin madurez emocional, los contratiempos tomarán el control de nosotros y las capacidades que fingíamos tener nos quedarán grandes. Además, la aceptación de la realidad y del lugar en el que nos encontramos es el primer paso en cualquier proceso de crecimiento.
Aina
M’ha fet reflexionar la frase sobre comparar-nos amb nosaltres mateixes en lloc de fer-ho amb els altres, ja que és realment important per seguir pel camí que volem. Moltes vegades, quan ens proposem alguna cosa i veiem que ens costa més que a la gent del nostre voltant, ens frustrem i ho acabem abandonat, sense tenir en compte que cadascú té els seus temps, i que no importa l’esglaó en el qual es trobin els altres sempre que tu continuïs pujant al teu ritme. Al final hi haurà un moment en el qual et pararàs, miraràs enrere i veuràs tot el camí que has fet i l’esforç que has invertit, i et sentiràs satisfeta i orgullosa del teu procés.
Joana Castillo Piñol
L’article ofereix una reflexió profunda i encertada sobre la importància de respectar el procés de desenvolupament personal i social. Em ressona especialment la idea que no hi ha dreceres per al veritable creixement, cosa que sovint s’oblida a la recerca ràpida d’èxit i reconeixement. L’èmfasi a la introspecció i a treballar des del nostre nivell actual és un recordatori valuós que cada persona té un ritme únic i que comparar-se amb altres és inútil. Aquesta perspectiva no sols és realista, sinó també motivadora, ja que ens anima a acceptar la nostra realitat i a avançar amb paciència i dedicació.
Anna Gil
Tal y como dice este artículo, la mayoría de etapas y procesos evolutivos importantes en la vida o las cosechas y las construcciones requieren un cierto tiempo, pero cuando se trata de un proceso terapéutico la gente espera un cambio rápido y sencillo en busca de atajos. El desarrollo y el liderazgo personal requieren de mucha introspección, paciencia y esfuerzo, lo que implica que lleva su tiempo y compromiso conseguirlo.
Hee
Actualment, vivim en un món ràpid i fàcil. Però, no ens equivoquem, segons quines coses com per exemple són les que comenta a l’article, per tal d’adquirir o desenvolupar uns coneixements es necessita prendre el seu degut temps, seguir uns passos, no hi ha una drecera. Hem de ser humils, tenir paciència i aprendre a gaudir del camí i d’experiència mentre arribem a aquests coneixements.
manel
El otro día escuche que el proceso de terapia es desagradecido puesto que se tarda mucho en notar los cambios. Esta afirmación siento que viene de lo impaciente que se ha convertido nuestra sociedad en la que existen remedios para todo y pastillas para todo y parece que esperar es una angustia si no existe una manera rápida para conseguirlo.
Pero realmente si miramos atrás de las cosas que tendemos a estar más orgullosos es de aquellas que vamos construyendo poco a poco y que llevan tiempo lograrse es por eso que me gusta como en este artículo se inspira a la gente a ser paciente y a aceptar que el viaje en el crecimiento personal y los cambios en el proceso de terapia serán irregular, pero hay que valorar tanto el proceso como el resultado final.
SARA
El artículo me ha hecho reflexionar sobre cómo la inmediatez con la que queremos las cosas paradójicamente hace que nuestro crecimiento personal vaya más lento, pues eso supone no aceptar que un proceso requiere un tiempo de maduración y, por lo tanto, no puede ser rápido. Además, el hecho de querer correr o buscar atajos nos llevará a la frustración y a un falso progreso. El texto también habla de cómo la introspección y el autoconocimiento son la base de cualquier proceso de desarrollo, nos recuerda cómo con los únicos con los que debemos compararnos somos nosotros mismos, y da visibilidad a la importancia de la regulación emocional aunque el proceso hacia ella a veces implique un sufrimiento. Al final, para sacar lo mejor de nosotros mismos hay que trabajar cosas que duelen.
Cristina Albó Vilà
Aquest article em fa pensar en els moments a la vida que et trobes constanment amb el mateix problema a tot arreu o atraus el mateix tipus de persones o altres situacions que se’t repeteixen constanment, i que sembla que la vida et vingui a dir: fins que no facis l’aprenentatge no avançaràs. Doncs, em fa pensar una mica amb aquest article, ja que al final per molt que intentem evitar els conflictes o anar per la via ràpida, ens anirem trobant amb la mateixa pedra una i una altra vegada, i no avançarem fins que no ens parem i observem el que ens està pasant amb aquella situació per tal de fer l’aprenentatge.
Berta Mateos
Considero que és normal que ens resulti difícil entendre que el procés de desenvolupament personal i social és llarg, i ens acompanya tota la vida. Vivim rodejades d’immediatesa i això ens acostuma a esperar-ho de tot allò que fem. Comencem a voler treballar-nos o bé a prendre consciència que ho fem a partir de l’adolescència o fins i tot més tard. Ja hem integrat la cultura de la immediatesa, les coses volàtils i ràpides i penso que això ens condueix a tenir expectatives en poder obtenir aquest desenvolupament personal òptim com més aviat millor. Llegint l’article he entès que la clau per poder dur a terme un bon procés, estant en pau amb una mateixa i amb el nostre entorn, és prendre consciència què aquest treball ens acompanyarà al llarg de la nostra vida. Les nostres circumstàncies canvien i nosaltres amb elles, és necessari estar amb la ment oberta i alerta per poder adaptar-nos, sent la millor versió de nosaltres mateixes per estar còmodes amb el que som i volem ser.
Clàudia Castro
És necessari acceptar cada etapa del camí i no buscar dreceres, ja que intentar saltar passos pot portar a resultats frustrants i a una manca de maduresa real. A més, és molt interessant les pautes pràctiques, com ara la introspecció i l’enfocament en el desenvolupament individual en lloc de les comparacions amb els altres, per avançar de manera efectiva en el procés de creixement personal.; la importància de cultivar la fortalesa interior i l’equilibri en totes les àrees de la vida per assolir un creixement integral i relacions d’èxit amb els altres.
Marina
Este artículo me ha llevado a reflexionar y a ver que a veces saltarse pasos de una etapa, solo produce resultados superficiales y temporales. Es por eso por lo que necesitamos paciencia, persistencia, esfuerzo, constancia y realizar una base sólida con introspección y autoaceptación. Creo que es fundamental aceptar las limitaciones propias para poder trabajar desde este punto en el que nos encontramos y no desde donde nos gustaría estar.
Raquel Sánchez Canto
El artículo ofrece una reflexión profunda sobre la naturaleza del desarrollo personal y social, destacando la ausencia de atajos en este proceso vital. Es un recordatorio importante de que el crecimiento genuino no se logra de la noche a la mañana, sino que requiere un compromiso constante y un trabajo diligente a lo largo del tiempo.
Una de las lecciones clave que extraigo es la importancia de reconocer nuestras propias limitaciones y áreas de mejora. A menudo, en nuestra búsqueda de éxito y logro, podemos ser tentados a buscar soluciones rápidas o a intentar aparentar lo que no somos. Sin embargo, el artículo nos recuerda que esto no solo es insostenible a largo plazo, sino que también socava nuestra credibilidad y respeto hacia nosotros mismos.
ANNA
Vivimos en una cultura que busca resultados immediatos, incluso en el desarrollo personal. Sin embargo, cambiar patrones arraigados requiere tiempo y paciencia. Por ejemplo, adoptar hábitos saludables o mejorar nuestra salud mental a través de la terapia demanda un proceso gradual. Me gustaria recalcar que la aceptación juega un papel fundamental aquí: aceptar que el cambio lleva tiempo y estar dispuestos a atravesar las fluctuaciones emocionales que puedan surgir en el camino hacia el crecimiento personal. Creo que solo al aceptar este proceso lento y constante podemos avanzar hacia una transformación genuina y duradera.
Enara Sinfreu
És important entendre que el desenvolupament personal i social és un procés gradual i continu, on el treball ha de ser constant i li hem de dedicar temps i esforç per aconseguir resultats exitosos. Vull recalcar que el procés és totalment individual i no hem de comparar-nos amb els altres i pensar que ells són millors per haver aconseguit tal o per haver-ho fet en menys temps, ja que hem de tenir en compte que cadascú té el seu procés i tots seran diferents. Finalment, vull destacar la metàfora del “disfraz triumfador”, m’ha agradat molt i m’ha fet veure que sovint ens rodegem de persones que intenten aparentar ser exitoses, o volen mostrar qualitats que no tenen, i utilitzen aquesta estratègia per ocultar les seves debilitats o inseguretats. Però és molt important entendre que aquesta “disfressa” és temporal, i que per molt que s’aparenti, les inseguretats segueixen a dins i s’han de tractar, i aquestes carències s’han de millorar per tenir un bon desenvolupament personal i social, per molt que sigui difícil, tot esforç té la seva recompensa!
LAURA CANOVAS
El crecimiento es un proceso continuo a lo largo de nuestra vida, al igual que el desarrollo personal. Así como aprendemos a cocinar, hablar y caminar, también aprendemos a conocernos a nosotros mismos y a desarrollarnos emocional, intelectual y espiritualmente. Por eso, a veces me entristece ver cómo en la sociedad actual las cosas se adelantan tanto, y observar a chicas y chicos de 16 años que desean aparentar la madurez mental de una persona de 25 años, cuando en realidad están en una etapa vital de desarrollo.
Me ha interesado especialmente la importancia que se destaca en trabajar en la regulación emocional y en conectar con nuestros valores para relacionarnos exitosamente con los demás.
Clàudia
Me parece muy importante este artículo, ya que normalmente sí que respetamos y entendemos el proceso de aprendizajes como matemáticas, pero siempre intentamos apresurar en procesos de desarrollo personal y social. Creemos que, para educar bien, liderar un equipo, enseñar bien a los alumnos es algo de unos “tips” y ya, y más cuando vivimos en una sociedad que tenemos lo que queremos en menos de un segundo y eso hace que si queremos algo que tarde más, ya no lo queremos porque nos gusta lo inmediato. Pero la verdad es que es mucho más que eso, es mucho desarrollo y gestión emocional y autoconocimiento que no podemos forzar que vaya más rápido. También es importante recalcar que cada uno tiene su proceso y porque un conocido haya hecho según qué cosas, no significa que tu proceso sea igual. Para eso, hay que confiar en uno mismo y en el proceso de cambio que estamos realizando, y sobre todo tener claro que depende de nosotros mismos y no de factores del exterior.
Martina A
Cuando nos encontramos en un proceso de crecimiento, tanto personal como social o ambos, tenemos que tener en cuenta que este va a tener unos pasos y unas etapas y que tenemos que pasar por todas ellas e irlas afrontando y superando para poder realizar el desarrollo de forma correcta.
Me quedo con que hay que saber aceptar tu momento y la etapa en la que te encuentres, estés en el proceso que estés, y no apresurar aquello que aún no ha llegado. Hemos de saber quienes somos en cada momento de nuestras vidas y a lo que podemos llegar siendo nosotros mismo verdaderamente, ya que si no, al final, nunca llegaremos a donde verdaderamente queramos llegar y jamás estaremos del todo satisfechos. Encuentro que la recompensa es más grande cuando dedicas tiempo y esfuerzo a alguna cosa que quieres conseguir que atajar para llegar más rápido, porque tarde o temprano ese atajo dejará de funcionar.
Hay que tener muy en cuenta que estos procesos tienen un tiempo que varía dependiendo de la persona y que nunca hemos de compararnos con otros, ya que no sirve de nada más que de empeorar y ralentizar nuestro crecimiento personal.
Herminia Gomà Quintillà
Gracias Martina por tu comentario, te felicito por tus reflexiones.
Marta
Creo que ese afán por acelerar el proceso de desarrollo personal viene a raíz de que se trata de un trabajo de mucho fondo, que requiere de introspección profunda, y no todo el mundo se encuentra preparado para afrontarlo. Como consecuencia, algunos se esfuerzan por acelerarlo saltándose pasos fundamentales, esperando obtener un resultado igual o similar.
Sobre la expresión de “disfraz triunfador”, diría que esta parece estar más presente que nunca. Las redes sociales han jugado un rol fundamental en crear esa apariencia de personas perfectas con vidas perfectas, cuando rara vez alguien corre esa suerte. A pesar de ser conscientes de ello, resulta sumamente complicado no caer en comparaciones y no sucumbir en ese juego de aparentar.
Estrella Azagra
Un ejemplo de «disfraz triunfador» podríamos verlo en una persona que aparenta tener un gran éxito profesional y una vida perfecta en las redes sociales. Esta persona podría estar mostrando constantemente imágenes de lujos, viajes y logros. Sin embargo, en la realidad, puede estar enfrentando problemas financieros, una relación insatisfactoria o una falta de satisfacción en su trabajo. Con esta estrategia la persona busca obtener resultados sin el esfuerzo y el tiempo necesarios para lograrlo legítimamente. Tratar de aparentar o fingir lo que no somos en busca de atajos es una estrategia insostenible. Además, las grietas se hacen evidentes y las personas cercanas pueden darse cuenta de la incoherencia entre la imagen proyectada y la realidad. Mientras tanto la persona que lleva este disfraz puede experimentar un gran estrés y agotamiento al tratar de mantener la apariencia de éxito constantemente.
Por ello considero necesario enfrentar los desafíos internos, trabajar en el desarrollo genuino y buscar una vida auténtica y significativa. Tenemos que aceptar que el éxito requiere esfuerzo, tiempo y autenticidad.
Aleix Concernau
Personalment, crec que un dels reptes més grans quan parlem de creixement personal, és entendre’l realment com a tal, personal. Sovint, i és normal en una societat com la que vivim, on la naturalesa de les xarxes socials ens porta a la constant comparació, és inevitable veure el desenvolupament personal i social des d’una mirada plural i col·lectiva, i penso que aquest és el principal problema que porta les persones a buscar dreceres, perquè jo voldria ser tan… com… Sense entendre que cada persona requereix el seu temps i el seu camí per cada situació que ha de viure, que permeti explorar, experimentar, conèixer-se, i sobretot poder aprendre. Perquè qualsevol drecera podrà treure pes i sacrifici per arribar a un objectiu concret, però alhora privarà de l’aprenentatge implícit que comporta tot procés. Val la pena fer-ho més llarg si l’impacte serà més gran.
Marta F
Vivim en una societat en el que volem les coses immediatament i volem resultats ja, i aquests han de ser beneficiosos a la primera. Hem d’aprendre com a societat, que les coses importants no succeeixen d’un dia per l’altre, i que una persona que té èxit no vol dir que no hagi caigut mai, simplement que ha tingut la força i la paciència per aixecar-se i seguir lluitant. Malauradament, em dona la sensació que cada vegada hi hauran més problemes a la societat sobre el desenvolupament social i els entrebancs, ja que aquestes noves lleis de que ara no es pot suspendre a un alumne, en el dia a dia milloraran el seu benestar, però d’altre banda quan suspenguin o caiguin en qualsevol aspecte de la seva vida, se’ls farà una muntanya.
Aida Prat
Como sociedad sería importante poder acompañar al desarrollo emocional en la infancia y no únicamente centrarnos en la formación académica de los niños. Buscar un equilibrio entre la inteligencia emocional y el desarrollo de la mente, bien seguro que nos ayudaría en la edad adulta a regular nuestras emociones.
Ariadna
No considero un atajo permanecer abiertos a nuevas experiencias, nuevas formas de conceptualizar la vida, pero sí hacer cada etapa evolutiva, por la que tenemos que pasar, más fructuosa.
Qué difícil sería nutrirnos, solamente, de aquello que pasa de puertas para adentro.
Qué complicado sería caminar hasta donde queremos llegar, si no sabemos qué camino es el más probable que nos lleve.
Confiar en nosotros para poder definir nuestras metas, reafirmar nuestras decisiones y aprender a valorarnos.
El desarrollo personal es un maratón, una carrera sin línea de llegada; dónde nunca alcanzas el límite de talentos por descubrir, emociones por experimentar, direcciones por definir. No se trata solo de adquirir conocimientos o habilidades externas, sino también de explorar nuestro mundo interno y desarrollar una mayor conciencia de nosotros mismos.
Aina Borrell
I està molt be dir-nos a nosaltres mateixos que podem amb tot, però realment no és que poguem amb tot de cop, es que podem amb el següent pas, estem preparats per entrar dins de la següent etapa. Però a vegades ni tan sols estem preparats per el següent pas i no passa res. Penso que hem d’aprendre a validar i començar a reconeixer o admetre quan encara no podem fer alguna cosa o quan encara no estem preparats per esdevenir una altra cosa. A vegades sembla que un ha d’estar constantment lluitant per reconstruir-se quan no sempre és el moment adequat per fer-ho. Per moltes raons, perquè no estem preparats per acceptar-ho, perquè estem esgotats del tema, etc. És important escoltar-se a un mateix, cuidar-se i tenir paciència, ja que voler anar massa ràpid només serà un impediment per avançar.
Guilllem Llort
Gracias por este artículo que creo que debería ser de debido cumplimiento su lectura por parte de muchos y muchas. Yo soy de la opinión de que cuando intentamos llegar a la cima de cualquier proceso buscando atajos y sobre todo autoengañandonos en muchas de las cosas que hacemos, el resultado sale mal la mayoría de las veces por no decir todas. Y en esta lectura me ha gustado como nos inspira a ser pacientes, a aceptar que el desarrollo personal es un viaje continuo e irregular y a valorar el proceso tanto como el resultado final.
David Noé
Agraeixo molt haver pogut llegir les teves reflexions Hermínia, aquesta vegada, les teves paraules m’han portat a un conte que vaig llegir fa temps. En la breu història, apareixia una metàfora preciosa on totes les persones tenim el potencial per a ser prínceps i princeses, líders de les nostres pròpies vides, però un dia percebem alguna part de nosaltres com una granota poruga, i la rebutgem. Busquem respostes, i els més valents demanen ajuda, cercant una poció màgica que els permeti esdevenir prínceps i princeses d’un glop. El que passa moltes vegades, és que quan les persones prenen allò que els han venut com a poció màgica, o la disfressa que si mateixos s’han construït, es desfà davant d’una situació que torna a despertar a la granoteta que porten dins. És per això que comparteixo i que trobo imprescindible identificar les parts que identifiquem com a granota, per a poder acceptar-les, integrar-les i desenvolupar-les, per a poder permetre que evolucionin i creixin. Per molt que potser les idealitzem en els altres, cadascú té els seus encanteris que va rebre al llarg de la vida, i que ha d’anar identificant i desaprenent, per a poder gaudir de tot el seu potencial, tots i totes estem fets del mateix.
Gal·la
Herminia, gracias a las prácticas del Institut Gomá, gracias a la finalización de la carrera y otros aspectos relevantes de mi vida que se han visto modificados, puedo decir que este año he comenzado este camino, que he emprendido la marcha hacia el desarrollo personal, al menos de manera consciente. Estoy empezando a conocerme, estoy trabajando en la introspección. Es un proceso largo, de hecho, no sé si existe un fin, pero voy en esa dirección y con muchas ganas de acercarme a la mejor versión de mí misma, especialmente en el ámbito de mi futura profesión, la psicología.
Sofía
Negar la realidad sólo paraliza nuestro progreso. Interesante concepto el de disfraz triunfador. Aceptar que aunque hemos desarrollado mucho algunas áreas, en otros aspectos no y esto varía en cada uno de nosotros. Para comenzar el camino del desarrollo personal y social hay que tomar consciencia de esto, identificar las áreas en las que hemos trabajado más y en las que menos y sobre todo no ponernos ese disfraz de triunfador. No ignorar las áreas más trabajadas focalizando toda nuestra atención y centrando nuestra identidad en el área que tengamos más desarrollada. Esto sólo invisibiliza las carencias que pueden existir detrás.
Mario
Hola, Herminia. Algo que me llevo de este artículo es la variabilidad de procesos de crecimiento personal y la variabilidad de caminos e historias que se construyen. El número es infinito y esto me recuerda a la necesidad de aceptar esta realidad y sus consecuencias. Acordarnos de que cada persona está trabajando día tras día, una parte de sí misma. De que hay partes que nos cuestan más a unos que a otros, porque valoramos cosas diferentes y priorizamos lo que nos toca priorizar en cada momento, lo cual siempre tiene su «para qué». Muy importante recordar esto cuando se quiere ser psicólogo, es decir, cuando se quiere contribuir en el proceso de crecimiento personal de una persona que solicita un acompañamiento momentáneo. Gracias.
Irene Lacal
És bé que com comentes, Herminia, el desenvolupament personal i social requereix un procés gradual i constant, i que no existeixen dreceres màgiques per a aconseguir l’èxit o la transformació personal. Aquesta reflexió m’ha permés qüestionar les meves pròpies expectatives i si estic buscant solucions ràpides en lloc de comprometre’m amb un procés de canvi durador.
Cal que acceptem que creixement personal implica enfrontar desafiaments, aprendre dels errors i perseverar malgrat els obstacles. No es tracta només d’aconseguir metes ràpides, sinó de conrear habilitats, valors i perspectives que ens ajudin a desenvolupar-nos com a individus i a contribuir positivament al nostre entorn social. Valors com el de la paciència, l’autocompassió i l’acceptació són essencials pel creixement personal.
Amanda Martín
Este artículo habla de algo que muchos de nosotros hemos llevado a cabo en algún momento de nuestras vidas. Muchos han sido los casos de personas que en vez de seguir el camino de la introspección y trabajar en uno mismo, prefieren ocuparse con responsabilidades y rutinas para como se ha dicho en el artículo, cubrir su déficit de carácter. Nos parece más fácil y rápido optar por no indagar en nosotros mismos, ya que eso duele en muchas ocasiones, pero abandonarnos a nosotros mismos y nuestro crecimiento acaba pasando factura y esto se puede ver sobre todo, como también mencionan en el artículo, en nuestras relaciones sociales y laborales, y claramente, en nuestra relación con nosotros mismos. El trabajo de la introspección puede dar miedo porque parece muy difícil, con subidas y bajadas, ya que no es un proceso lineal, y tendemos a negar la realidad como vía de escape, pero una vez nos comprometemos a seguir el camino del autoconocimiento, ahí es cuando empezamos a ejercer verdaderos cambios y ser quien queremos ser.
Aloma Alenyà
Hola Hermínia, gràcies altre cop per les teves paraules. M’ha semblat molt interessant això que comentes que la clau per començar a madurar aquesta inteligència emocional és la introspecció. Això em recorda una de les primeres xerrades amb l’Ana de pràctiques, on ens va comentar que tot i que el pacient faci passos endevant i passos enrere, mai tornarà a ser la persona del principi perquè ara té noves vivències i noves eines. Plantejar-nos que existeix alguna cosa que volem millorar és el primer pas. A partir d’aquí mirar dins nostre (què volem? qui som? què volem fer? què ens agrada fer? què sabem fer? què no sabem fer?…) formarà part del procés revelador. I tal i com dius, igual que qualsevol altre procés no s’aconsegueix d’un dia per l’altre ni canviant una petita cosa puntual. La «gràcia» o la «desgràcia» del procés és la revelació, la vivència d’emocions percebudes com a positives o negatives, els plans d’acció, les preguntes… però sobretot la motivació per trobar-se i millorar allò que hem decidit que volem canviar.
Tot i això, aquest article m’ha fet pensar també en un altre que vas escriure sobre la profecia autocumplidora. Visualitzar-nos i actuar com la persona que volem ser sí que pot ser d’ajuda com a part del procés. Entenc que la diferència entre això i «posar-se la disfressa de triumfador» és que en el primer cas hi ha un treball de fons, i en el segon és només un mecanisme superficial. En tot cas, queda clar que el procés és important de dur a terme i que cal ser conscients que no canviarem en un dia allò que portem tota la vida fent.
Adriana Rubí
Moltes vegades ens trobem o ens trobarem amb persones que aparentment sembla que tenen tot sota control, persones que inspirem confiança, seguretat i control en el seu dia a dia, situacions socials o laborals. Però, també moltes vegades són aquestes les persones que quan els toca gestionar una situació emocional, afectiva o que requereix habilitats d’aquest caire es bloquegen. Què està passant aquí?
Aquest article m’ha semblat interessant per plantejar aquesta idea, crec que és molt fàcil escudar-te en aquest «disfraz triunfador», ja que a qui no li agrada que se’l percebi com a triomfador? Però, si aquest «triomf» és només extern, almenys per mi, no té cap utilitat. Crec que el que realment és triomf és tenir totes aquestes eines i recursos, haver escollit el camí que potser és més llarg, però que et portarà a coneixerte a tu mateix i a poder tenir un bon desenvolupament personal i social.
Alicia A.
La competitividad y la comparación con los demás, en una sociedad como esta, nos lleva a veces a querer disfrazarnos de triunfadores, a querer encontrar soluciones rápidas, atajos; sin embargo, ese no es el camino hacia el desarrollo personal y social, sino todo lo contrario. Me apunto las premisas que se mencionan en el artículo: que cada desarrollo y nos niveles del mismo en cada persona son distintos. Que debemos aceptar que es un proceso que conlleva tiempo y responsabilidad. Que debemos compararnos con el «yo» que queremos alcanzar y no con los demás. Que debemos partir de nuestro yo actual y no del que queremos llegar a ser. Y que el disfraz de triunfador solo es una máscara que nos hace menos creíbles y más débiles ante el mundo y ante nosotros mismos.
Judit
Al leer este artículo me he dado cuenta que cuando he querido cambiar algún aspecto de mí o de mi vida con rapidez ha sido porque estaba muy lejos de la aceptación.
En mi experiencia he visto que poder dejar atrás algo tiene que ver con un trabajo profundo y una aceptación que lleva tiempo. A veces lo que nos permite sacar todo el potencial es simplemente darse cuenta de que no hay que hacer nada sino aceptar o dejar de hacer o de intentar.
Me ha llamado la atención la frase “admitir que aún no somos, que aún no sabemos, es el primer paso para nuestro crecimiento y desarrollo personal”. A veces nos autoengañamos y nos creemos que podemos conseguir cambios rápidos sin mirar atrás. A veces los cambios rápidos tienen que ver con los parches, considero que un cambio muy rápido difícilmente puede ser real. Desde mi punto de vista, los cambios reales vienen del respeto hacia los propios tiempos y hacia lo que voy experimentando. En definitiva, un cambio real suele venir de un proceso profundo y lento.
Laia Llobet
“La clave es empezar por el punto de partida, para ello la introspección será la herramienta que nos va a permitir comprender nuestras fortalezas y debilidades” me hace pensar en la metáfora de la casa. No vas a empezar a construir la casa por el tejado, sino que primero hay que construir unos buenos cimientos y una base sólida en la que, luego, construir mi casa. Para poder hacer unos buenos cimientos hay que tener un conocimiento bueno del área de la construcción, que comparándolo con el área de la psicología, para mí sería la introspección. Una vez ya sé, puedo empezar. Y quizá el primer paso es saber y reconocer que no sabemos nada, como dijo Sócrates, para poder empezar a saber. Honestidad con uno mismo y amor hacia nuestra persona, paciencia, y perseverancia es clave en un proceso de desarrollo, ya sea personal o social.
Fatima Z.
Que importante ser conscientes de esto, solemos tender a buscar atajos a todos, tenemos prisas para conseguir resultados o lo hacemos para evitar confrontar ciertos aspectos, pero que equivocados estamos. Es por eso que la capacidad de regular nuestras emociones, de entenderlas y saber expresarnos a través de ellas es considerada una inteligencia, sin una buena madurez emocional, todos los demás aspectos de nuestra vida, por mucho que los hayamos trabajado, se pueden ver menguadas por ello.
También he de decir que yo he cometido este error, pensando que podría dejar atrás muchos conflictos internos si los evadía el tiempo suficiente mientras me centraba en trabajar otros aspectos de mi misma. Nunca podré dejar de insistir en lo fundamental que es la inteligencia emocional y el aprender a escucharse lo suficiente a uno mismo.
Ivan
La introspección, es la palabra que me lleva persiguiendo desde que llegue a institut gomà. Pero es aquí donde más estoy aprendiendo a verme, ver que hay tantas carencias. Pero darse cuenta, ya es un paso hacia adelante, por tanto, cada día siento que estoy a un paso menos de lograr lo que quiero ser. Este artículo me ha hecho recordar el camino que tengo que seguir labrando.
Iris Mulero
Al llegir aquest article em ve al cap el refrany català que diu «a poc a poc i bona lletra», i és que és veritat, aquesta s’aplica en moltes ocasions, però en aquest en concret és una definició perfecte, pel creixement personal, no és una cosa que et pots permetre voler treure’t-la de sobre el més aviat possible, passar-ho ràpid perquè ho necessites ja, no, és una cosa que necessita el seu temps, majoritàriament força temps, necessita les seves reflexions, el seu temps per integrar aquestes reflexions, per pensar en alternatives si és necessari, començar a aplicar-les al teu dia a dia, etc. Si tot això es vol evitar i tot i així aconseguir el mateix fruit que tindries sense evitar-ho, és del tot impossible, de fet encara estaràs perdent més temps del que volies evitar perdre. Per tant, crec que ens hem de posar més al cap que cada cosa el seu temps i sobretot, a poc a poc i bona lletra.
Hanna
Si no construimos con una buena base y dejando el tiempo de trabajo y maduración necesarios, los cambios o aprendizajes serán volátiles, falsos. Vivimos en la sociedad de la inmediatez y puede costar aceptar esta filosofía más metódica, pero si ponemos énfasis en lo que finalmente ganamos de un modo u otro, la balanza debería decantarse.
En ámbitos mas personales, si primero no hay una madurez emocional, los contratiempos tomaran el control de nosotros y las capacidades que fingíamos tener nos quedarán grandes…
Y por supuesto, la aceptación de la realidad, la aceptación del lugar en el que nos encontramos y del que partimos es el primer paso en cualquier proceso de crecimiento.
Pol Querol
Para tener un desarrollo fructífero y concorde a tus emociones es vital creer en el proceso y en tus capacidades, destaco el darle valor a la introspección, a veces es necesario parar un momento y mirarnos a nosotros mismos y que necesitamos emocionalmente. Si uno se esconde detrás de una máscara fingiendo algo que no es, no solo va a generar unas expectativas que no va a ser capaz de cumplir, sino que va a desarrollarse a base de decepciones con uno mismo puesto que no va a ser capaz de ser aquello que presume, por eso destaco la naturalidad del proceso, si se tiene que dar un paso atrás quizá es porque podemos dar dos pasos adelante.
Lidia Z.
Me encuentro en mi día a día bastante a menudo una confusión entre aceptación y resignación. Para mi parecer, resignarte implica aceptar desde el bloqueo, desde la pasividad y la quietud, sin posibilidad de desarrollo o cambio. Pero aceptar implica dejar de rechazar y luchar contra algo que actualmente está presente, aunque eso que aceptemos pueda cambiar en un futuro. Sin aceptación no hay cambio. Si dejamos de luchar “contra” y empezamos a luchar “con” podemos avanzar. Y esto me parece muy relevante de cara a cualquier proceso, en especial de desarrollo personal o social. También implica un trabajo de humildad, de respeto y de identidad a la propia persona ya que se necesita entender y aceptar que no lo sabemos todo y que todavía no estamos en el punto que queremos, y está bien.
Cualquier proceso, en este caso terapéutico, conlleva tiempo, esfuerzo, altibajos, resiliencia, trabajo, resistencia y empeño. Y a veces se hace muy desagradable pero no hay una forma mejor de conseguir ese desarrollo o ese cambio. Requiere de paciencia y efectivamente: no hay atajos. Como dice el refrán “vísteme despacio que tengo prisa”.
Muy interesante el tema del disfraz de triunfador. Cuando has hecho un trabajo de aceptación e identidad y sabes cómo puedes gestionarte emocionalmente, no necesitas aparentar ni necesitas protegerte porque entiendes que lo que te conforma como persona está bien y sabes regularte y enfrentarte a aquello que pueda hacerte daño.
El desarrollo personal y social, bajo mi criterio, debe suponer un cambio y un crecimiento desde dentro hacia fuera. Desde el centro o el eje de nuestro ser hacia todas las ramas que nos conforman a nivel identitario.
Joan Salmerón
Aquest article m’ha portat a veure principalment la importància de 3 coses: (1) ser conscients dels talents que tenim i donar-li valor, (2) tenir paciència per allò que haguem cultivat i (3) assumir que no ho sabem tot i que mai ho sabrem tot, és el primer pas per seguir aprenent. Sempre que assumim que no sabem de X tema, és quan el podem començar a aprendre.
Aquestes 3 coses, ens portarà i ens obrirà les portes a un desenvolupament personal més òptim, sense que hi hagi dreceres.
Helena
Este artículo me ha inspirado mucho, creo que cuando vives un proceso de cambio pasas por esto. Anteriormente, yo quería estar bien rápido, ser perfecta de manera rápida, que nada afectará, ser segura rápido y tener una buena autoestima rápido. En definitiva, encontrar la fórmula clave.
Me he dado cuenta que lo rápido no establece realmente las buenas bases, que al igual que rápido es, rápido se va. La transformación como persona es un proceso lento, la terapia te ayuda a conocerte, aceptarte y poco a poco ir empoderando tu vida, sin embargo, hay aspectos que la terapia también tiene un límite. Quizás la persona esta viviendo en una familia desestructurada y está esperando irse o independizarse, esto lleva un tiempo. Dentro de nuestra zona de control podemos hacewr hasta cierto punto, pero hay cosas que dependen del tiempo. Quizás, tu vida no es como quieres hoy, quizás aun sigues con relaciones que te hacen daño, entendernos el porque nos lleva también a la paz. Entender nuestra historia nos da un sentido y una mayor paz.
Sin embargo, para aceptar que no puedes con todo de manera rápida es necesario una dosis de humildad y sinceridad consigo mismo. Quizás vuelves a hábitos anteriores, vuelves a viejos patrones, quizás allí te encuentras juzgando otra vez, quizás te sientas que no avanzas, quizás a veces verás que te has vuelto a perder, etc…. Todo esto es parte del cambio, lo curioso es ver que se hace cuando te vuelve a suceder eso que creías que tenía vencido. Quizás lo más bonito en todo el proceso es dejarnos ser humanos por una vez, aceptándonos tal y como somos ahora.
Ruth
Un article molt interessant. M’agradaria aportar que personalment, crec que totes aquestes “disfresses” de triomfadors parteixen del pensament competitiu de la societat en la que vivim, on ens estem comparant entre nosaltres constantment, a veure qui té més, qui és millor (o qui aparenta ser millor), i deixem de centrar-nos en lo important, el nostre propi procés. Som poc realistes i poc honestos amb nosaltres mateixos i això al final acaba jugant en la nostra contra.
Aquest text m’ha fet adonar-me’n de que he de ser més honesta amb mi mateixa i deixar de comparar el meu procés amb els altres, ja que això només genera angoixa i cadascú té el seu camí. Acceptar el punt en el que estem és el primer pas per al bon i exitós desenvolupament personal, per arribar a estar satisfets amb nosaltres mateixos. Crec que és un procés complicat (tot i que molt reparador i enfortidor al mateix temps). Ja ho deien Els Pets… “la vida és bonica però complicada”.
Alba Alcaraz
Se puede olvidar que todo proceso, independientemente del tipo que sea, conlleva unos pasos previos para llegar al resultado y más cuando este se alarga en el tiempo. Como todo, no será sencillo ni lineal y deben respetarse los ritmos de cada uno. Es un proceso que permitirá avanzar, deconstruirse, (re)descubrirse con el fin de aceptar la globalidad de quién somos, incluso aquellos aspectos con los que no nos sentimos tan cómodos porque también definen nuestra persona y nos dan valor.
Iris Caballero Perez
Moltes vegades la gent porta una màscara d’heroïna i no viu el veritable procés de creixement personal que és cap a dins. Això només contribueix que allò que estem començant a recórrer que de vegades ens qüestionem: ¿serà veritat el que diuen? La majoria o millor dit una gran quantitat de terapeutes no han viscut el procés de transformació i introspecció, i això genera confusió.
Elena Charle
Es muy importante aceptar lo que somos, ser humildes con nosotros mismos y con los demás. Al final la mascara de querer aparentar mas y evitar las comparaciones, se desenmascara y se ve la verdad. Nos hemos de conocer más, el mirar hacia dentro y no tanto hacia fuera. Aprender y conocer las propias herramientas y habilidades para conocerse a uno mismo y mejorar dia a dia.
Belen Granell
Nunca me había parado a pensar que, desde que somos pequeños, inconscientemente estamos en un proceso de aprendizaje constante que requiere un gran esfuerzo por nuestra parte. Dicho esto, ¿Qué es lo que impide a muchas personas dejar de esforzarse en un ámbito profesional o personal? ¿Cómo es que algunas personas están dispuestas a esforzarse de una forma desmedida y otras no? Creo que la base de todo esto está en que estás dispuesto a INVERTIR por algún sueño que quieres conseguir.
Pues esto mismo pasa con el trabajo emocional y social. Considero que hay que hacer una gran inversión en ello, ya que, como se comenta en el artículo, no hay atajos para lograr una buena capacidad emocional.
Lo que está claro es que nuestra sociedad le da una gran importancia a la parte intelectual de la persona dejando de lado su parte más emocional y social. Un claro ejemplo es que en las escuelas, se nos enseña matemáticas, tecnología, ciencias sociales entre otras, llegados a este punto, me cuestiono: ¿Dónde queda la parte emocional?
Hay que tener una balanza entre nuestra parte intelectual y emocional. Si una pesa más que la otra no podremos desarrollarnos de manera óptima. Me parece muy interesante destacar el punto que comentaba Herminia sobre cómo trabajarlo. Este afirma que no hay atajos en este proceso emocional. Estoy en total acuerdo con lo que dice, este proceso tiene subidas y bajadas y mucho trabajo con el que trabajar, la clave es seguir trabajando en ello para poder llegar a ser la mejor versión de nosotros mismos.
Paula Martínez
Desde pequeños nos dicen que debemos trabajar nuestra inteligencia. Nos dicen «inteligencia» pero no nos especifican absolutamente nada más. Es indignante que no se nos explique cuantas inteligencias hay y como podemos trabajarlas. Muy poca gente tiene esa capacidad de introspección de la que se habla en el artículo, normalmente somos capaces de medir si somos más o menos inteligentes según las notas que sacamos en los exámenes, pero ¿y a nivel emocional? ¿realmente nos lo planteamos?. Yo creo que no, y es una parte fundamental para tener un equilibrio en las diferentes areas de nuestra vida. Es inevitable andar con un «disfraz triunfador» si no nos conocemos, no sabemos que es lo que somos, por lo tanto, decidimos mandar al mundo la imagen que creemos que deberíamos mostrar.
Para mi, el desarrollo personal de uno mismo es como las patas que sostienen una mesa. Por mucho que desarrollemos mucho unos aspectos y estén fuertes y robustos y nos permitan sostenernos, solo con que uno no esté lo suficientemente desarrollado, la mesa va a cojear. La mesa no va a poder ser plenamente útil si una de sus patas no está a la altura del resto. Eso mismo creo que pasa con las personas, no creo que podamos llegar a desarrollarnos personalmente o socialmente del todo si hay caminos del proceso por los cuales no estamos dispuestos a pasar.
Eva Palleiro
Vivimos en el mundo de la inmediatez y el crecimiento personal es un trabajo donde hay que poner atención y energía toda la vida. Tampoco se nos educa en darle la importancia que realmente merece este proceso. No hay serenidad sin un trabajo interno, sin un trabajo emocional donde puedas identificar tus emociones, trascenderlas y aprender lo que intentan transmitirte.
Cómo bien dice en el blog toda esa carencia saldrá a la luz cuando el entorno nos confronte y lo estará haciendo para comunicarnos que debemos realizar un trabajo interior, y si no lo entendemos, lo de fuera volverá a formularse para mostrarnos que necesitamos dentro, hasta que entendamos que todo se genera de dentro hacia fuera y no de fuera hacia dentro.
Bianca van der Veen
Disfrutar el proceso y compararnos con nosotros mismos porque no hay atajos en el proceso de desarrollo personal. A veces me gustaria avanzar en el tiempo para ver si ha habido cambios pero precisamente este pensamiento es el que no me permite disfrutar del momento actual, disfrutar del proceso de cambio por si misma.
Sara Cano
Me ha parecido un artículo revelador tanto para mi yo personal como para aquellos que me rodean. Considero que todo reside en el poder de «permitirnos». Permitirnos ser, permitir encontrarnos, tener paciencia, confiar y no desistir. Y si desistimos, permitirnos volver a conectar con unx mismx para seguir avanzando. Porque de eso se trata, de un proceso de desarrollo constante y tan enriquecedor como la vida que vivimos. Un proceso de introspección, humildad, responsabilidad, gestión emocional y aprendizaje infinito con la única finalidad de estar en sincronía con unx mismx. Es ahi, creo yo, donde reside la verdadera belleza del éxito y la felicidad. Y para ello, como decía , debemos ante todo permitirnos conocernos en todos nuestros aspectos, incluidos aquellos en los que tememos afrontarnos con nuestras debilidades o carencias y conectar con la voluntad de potenciarlas en vez de disfrazarlas con ese «traje» de autoengaño y apariencia. Un disfraz que en última instancia solo alimenta a nuestro malestar personal.
Y es que, pero solo si nos permitimos establecer una relación sana y de bienestar con unx mismx., lograremos establecerla con el resto.
Se trata de un proceso donde “habrá momentos que avancemos y otros donde retrocedamos» pero solo si nos permitimos ser, podremos estar. En toda nuestra esencia.
Judith Molinos Meire
Ningún buen profesional ha logrado estar donde está y tener todos los conocimientos que tiene cogiendo atajos.
Sin duda, cuando hablamos de desarrollo personal o social, hablamos de constancia, de tomarnos el tiempo necesario y de no caer en «los disfrazes de triunfadores». No ganamos nada vendiendo lo que no somos a los demás, ya que por mucho que los demás piensen que hemos logrado el éxito, algun día tus actuaciones y tus conocimientos reales desvelarán lo que realmente eres.
De ahí la importancia del autoconocimiento, el conctar con nuestras emociones y con nuestros valores, y la necesidad de trabajar constantemente todos estos aspectos.
Paula Enrich
Hoy en día todo lo queremos ya. Inmediato. Al momento. Y es que cuando empiezas un proceso de desarrollo personal, de autoconocimiento, etc, tienes que ser consciente que llevas muchos años actuando, pensando, observando el mundo de una determinada manera y cambiar algunas formas de funcionar no es tarea fácil. Por lo que, paciencia. Paciencia y ser conscientes que puede ser una montaña rusa. Por ejemplo, si llevas toda la vida alimentándote mal y con unos hábitos no saludables, y quieres adelgazar, no lo conseguirás en un corto período de tiempo porque estos nuevos hábitos requerirán de constancia para adquirirlos, y como consecuencia, bajarás de peso. En los procesos de terapia pasa lo mismo y es muy importante ser consciente de ello y tener paciencia, como comenta Herminia.
Maria F
Considero que ser vulnerable y poder aceptar la realidad, admitir que uno no sabe, requiere de un alto grado de madurez. Estoy de acuerdo con lo que Hermínia comenta en el post, ya que considero importante aceptar que el crecimiento personal es un proceso natural y que empieza por la introspección, entendiendo y validando nuestras fortalezas y debilidades. Solo así, siendo sincero con uno mismo y entendiendo que cada proceso es único, la persona puede dejar de compararse con los demás y poner el foco en su interior.
En la era de la inmediatez en la que vivimos, nos encontramos sobrestimulados, el foco está en quererlo todo de forma rápida, al instante. Creo que deberíamos disfrutar más del proceso que es vivir, crecer, desarrollarnos, sin pensar en un tiempo concreto establecido o inmediato.
Noelia Mora
A través de mi propia experiencia con mis procesos de terapia personal, he aprendido que para lograr cambios importantes acompañados de mejoras, se debe, en muchas ocasiones, entrar en terrenos pantanosos. Esto quiere decir que antes de saborear el logro, la mejora de un síntoma o adquirir un determinado aprendizaje, es necesario entrar de lleno en temas que a menudo son incómodos porque pondrán en cuestión creencias limitantes, heridas pasadas, miedos e inseguridades, conflictos internos…
Sin embargo, el malestar o la incomodidad que pueden provocar estos temas son muy constructivos, naturales y necesarios para el proceso de cambio. Las crisis son oportunidades para la transformación. Los procesos de terapia son grandes ocasiones para el crecimiento personal, así que quizás recordar esto nos aliente a ser pacientes y tener una buena actitud durante el camino.
Paula Lucas García
Este artículo me ha hecho reflexionar y aplicarlo a una situación que viví no hace mucho. En el practicum hemos empezado con pacientes y en mi primera sesión recuerdo ir con las expectativas altísimas y muy emocionada queriendo que todo saliera bien. Poco a poco comprendí, que para que todo saliera bien debía revisarme primero a mi y entenderme a mi para poder entender al otro, por tanto me apunté a terapia. Des de entonces el camino ha fluido mucho mejor.
Mi reflexión aquí es, que como bien dice el artículo, no podemos saltarnos pasos. Si queremos ayudar, liderar, dirigir o cualquier otra cosa, debemos empezar por tomar consciencia de nosotros mismos y de nuestros procesos, desde una mirada humilde y de aprendizaje de todos los estímulos posibles.
Cuanto más trabajemos en nosotros mismos, más podremos ofrecer.
Ana Linares Rueda
Este artículo me ha parecido interesante y me ha remarcado o sumado más importancia a ciertas ideas. Estoy totalmente de acuerdo sobre qué tenemos que aceptar en el nivel que estamos, sin negar la realidad o resistirse a ella, ya que sino no podremos aceptar. Para poder avanzar o progresar es necesario aceptar el aquí y ahora para saber de dónde partimos y a partir de aquí poder construir. Por otro lado, es de real importancia el tener recursos o habilidades para la introspección, escucharse y entenderse, para saber hacia dónde queremos ir. Esto también es otro dato a resaltar, muchas personas comentan que quieren mejorar, pero cuando les preguntas hacia donde, no saben qué responder. Aquí vemos que si no tenemos un objetivo claro o unas ideas hacia donde dirigir nuestra mejora o progreso, sentiremos que no sabemos a dónde vamos.
Por otro lado, puede haber situaciones donde tengamos nuestro objetivo claro, pero en el momento actual no tenemos las herramientas o los recursos necesarios para seguir el camino que no hemos marcado y queremos conseguir. Es aquí donde pedir ayuda a un profesional nos ayudará. Un día hablando con un amigo que estaba justo en la situación descrita anterior, él comentaba que no necesitaba ayuda porque él tendría que saber hacerlo todo y lo quería ya. En ese momento se me ocurrió una metáfora: Tu situación es como construir una casa. Ahora mismo quieres empezar por el final, por el tejado, consiguiendo tus objetivos, pero antes de eso hay un proceso de construcción. Si ahora te mandan hacer una casa, ¿sabrías hacerla? Verdad que no, ¿por qué? Porqué nadie te ha enseñado, y no puedes exigirte saber algo que nadie te ha enseñado, no es justo para ti. Entonces, tal vez necesites la ayuda de alguien que te enseñe. No te hará la casa ni mucho menos, la harás tú. Esa persona te podrá enseñar los planos de la casa, las herramientas y pasos que tienes que seguir para poder construirla, pero serás tú quien la construya, porque la casa es tu hogar, y ese hogar eres tu.
Ana Sánchez
Una de las muchas cosas que he aprendido realizando las prácticas en el Institut Gomà ha sido la paciencia, respetar el ritmo del paciente y entender que cada proceso toma un tiempo determinado. El proceso está lleno de pasos y es importante saber de dónde partimos y hacia dónde vamos, ya que si no aceptamos nuestra realidad actual, no estamos siendo honestos con nosotros mismos.
Me gustaría que llegara un momento donde se naturalizara escucharnos y crecer personalmente, que empezar un proceso de coaching o terapia no implique una estigmatización, sino un paso para un mejor bienestar. Cada vez veo a más gente dispuesta a escucharse, conocerse y comprenderse, y esto me hace feliz y me llena de satisfacción. Espero que con el tiempo se naturalice, para poder entender que todos tenemos una evolución, unos pasos y un ritmo distinto. Dejar a un lado la comparación para alegrarnos por nuestros avances y los de los demás, centrarnos en qué punto estamos nosotros y dónde queremos llegar.
Júlia Sala Caballeria
Aquest article m’ha fet reflexionar sobre la importància de gaudir del procés. Som una societat que vivim amb pressa i aquesta rapidesa l’acabem aplicant a totes les àrees de la nostra vida. Com a conseqüència, no vivim el moment i aquest fet pot acabar perjudicant la nostra salut mental. Concretament, quan ens encarem davant de situacions desagradables que ens provoquen emocions negatives, encara tendim més a voler-les evitar. És molt important entendre que les emocions desagradables formen part del procés d’autoconeixement i per això és important gaudir del procés, ja que aquest ens està ensenyant alguna cosa.
Pep
Vivimos en una época de sobreestimulación e inmediatez. Recordar que llegar a quien quiero ser y sostenerlo requiere dedicación me inspira a ser paciente. Pero sobretodo, me anima e inspira a disfrutar el camino. Que acertado también recordar que cada unx está en su camino, que llevar un «traje» puede hacernos más mal que bien.. La importancia de conocernos para entender donde estamos y para qué cambiar. Huir de los trucos y estrategias de inmediatez, que al final no dejan de ser «engaños» al no afrontar el núcleo, esencia. Trabajar el carácter en vez de la conducta.
Muchas gracias por el artículo!
Ana Cristina Asiain
Muchas gracias por tu artículo Herminia.
Aunque soy consciente de que el proceso de desarrollo personal es para toda la vida y se que tengo que seguir y seguir trabajándome, alguna vez me siento frustrada porque me encuentro con la misma piedra de siempre aunque con distinto aspecto. Es entonces cuando debo parar y pensar que debo trabajar desde este punto donde estoy ahora, y que no lo puedo hacer desde otro punto más avanzado porque todavía tengo que arreglar algunas cosas antes de pasar de nivel. Y sobre todo no compararme con el de al lado ya que su piedra será otra o la misma pero con otra forma.
Mar Canovas
Es interesante observar cómo para conseguir tenenr un buen desarrollo personal y social es esencial apdrender a tener una buena capacidad de introspección y gestión emocional. Dos cosas que en esta sociaded no prevalecen mucho, pero que son de vital importancia.
Creo que este post esta muy ligado al «autoconcepto», ¿Qué imagen tengo de mí mismo? Qué imagen proyecto de mí mismo? ¿Me conozco verdaderamente? Muchas veces mostramos la mejor cara de nosotros mismos y la más fuerte, sobre todo en posiciones de poder, para esconder nuestras vulnerabilidades. Pero el problema es que al final acabamos creyendo esta máscara que le mostramos a el mundo y nos desconectamos de nuestras inseguridades y miedos. El punto está en que esto no quiere decir que desaparezcan, , siguen ahí pero no estamos haciendonos cargo de estas.
Creo que construir una relación sana y sincera con uno mismo y con los demás requiere de un ingrediente esencial que Hermínia ya nos recordó en otro post: la perseverancia. Es un trabajo continuo de mirar hacia dentro para poder comunicar con claridad lo que uno es y necesita a los demás. Y no hay atajo posible, sino conciencia plena.
Sara Elizabeth Olivares Puelles
Hay muchas cosas que otros pueden hacerlas por nosotros. Quizás podemos pedir a alguien que haga nuestra cama, que nos haga un trabajo, o que nos haga la comida, pero no podemos pedir a alguien que se desarrolle por nosotros. Hasta que no pagamos el precio personal que necesita nuestro desarrollo personal y social (hasta que no sembramos), no podremos recibir los resultados, el progreso (la cosecha).
Maria Mercedes Aparicio Romero
El desarrollo personal requiere de autoconocimiento y en este caso creo que también requiere de humildad para poder valorar en qué momento de desarrollo te encuentras. Cuesta reconocer que no estás donde te gustaría, que no eres suficientemente paciente, que no tienes la suficiente voluntad o que careces de las habilidades de comunicación necesarias para poder afrontar situaciones de conflicto de una forma constructiva. Sin embargo es imprescindible saber de dónde partes, tanto como reflexionar a dónde quieres llegar. En mi opinión este es el principio de la fuerza interior, fuerza para observarnos sin juicio, para conocernos y para abrimos a la comprensión y al cambio.
Adriana Jiménez
Vivimos en una sociedad donde todo lo queremos rápido y ya, no tenemos espera ni queremos quererla. Mensajería instantanea, comida rápida. No tenemos tiempo a parar, parecer que si paramos que si tardamos un poco mas de lo esperado estamos fracasando, o no vale la pena, o pensamos que estamos perdiendo el tiempo. Pero las cosas bien hechas necesitan tiempo es por eso que el término proceso y la relevancia que se le da al tiempo para un buen proceso, un buen camino es esencial. Conocernos, introspeccionando, preguntarnos es basico para un proceso y eso se consigue con tacto, tiempo y mimo es por eso que un proces donde se tenga que correr no sera un proceso satsifactorio. Hemos de recordar que cada persona tiene sus tiempos y todos son validos. Creo que deberiamos ser mas pacientes, y disfrutar del camino sin obsesionarnos con la meta. El camino sera mas enriquecedor que la meta, durante el camino es donde se ira aprendiendo asi que es importante que a nuestro clientes les recordemos que no existen milagros mágicos y rápidos sino que existe la paciencia y hemos de disfrutar de esta.
drwiygni
Parece ser que todo acaba recayendo en la aceptación de lo que soy ahora, de lo que siento ahora, de lo que puedo ofrecer ahora y de lo que no domino ahora. Solo desde ese reconocimiento, tanto de lo bueno que hay en mí, como de lo que aún queda por mejorar, puedo avanzar y progresar. Resulta que si me enfoco de forma obsesiva hacia el resultado, acabo por perderle el gusto al camino, al avance lento, a las flores que voy poniendo diariamente en mi campo. Resulta que si no veo que se trata de una flor diaria, me ahogo en la frustración de no tener el campo de flores que tanto anhelo. A veces es costoso, porque entretanto, hay personas que se cruzan en el camino que ya están dotadas de aquello por lo que tu estás luchando. Pero esa comparación, en realidad, es tan poco significativa(…). También depende de la percepción que tengas de esa relación interpersonal. Si los ves como motores de inspiración o como piezas con las que compararte. Tú eliges. Yo elijo.
A veces me he sentido frustrada por no estar donde quiero estar en el momento en el que quiero estarlo. Es puro «ego» deseando ser más. Pero en realidad, cuando ese deseo esté satisfecho, mi mente buscará otras proyecciones con las que regocijarse. Así que no es tanto el fin (aunque también cuenta y tiene su importancia), sino cuál es la actitud, el camino, la energía y en definitiva, la acción en sí misma; pero si me frustro porque no soy como mi amiga en este aspecto, o porque estoy en un nivel inferior del que quiero estar; todo deja de cobrar sentido. No hay energía que estimule hacia el cambio; estoy negando mi realidad actual y eso ya es suficiente para bajar mis niveles de energía hasta consumirme y querer rendirme.
Muchas veces me he encontrado a mí misma comparándome con otras personas o con mi yo antiguo o con mi yo ideal. Es realmente masoquista sentir la presión de ser algo que no eres aún, de una forma intrusiva e impaciente. Todo requiere tiempo y los cambios verdaderos van precedidos de pasos lentos y sólidos; porque lo que me llega rápido, normalmente, se desvanece rápido. La vida y mi vida tiene sus tiempos.
Desde el enfado no hay comprensión, desde el querer llegar allí hay lucha y con ello frustración que impide dar paso al flow y a la creatividad de la vida. Si reconozco que son aspectos que quiero trabajar, sin identificarme con esa no-dominancia temporal, me motivo y la pregunta pasa de ser: ¿Por qué no tengo una comunicación verbal inteligible? a ¿Qué gano practicando ejercicios de dicción frecuentemente?. Una pregunta nace de la impaciencia, del Ego, de la Frustración, de la necesidad. La otra nace del reconocimiento de mi imperfección de ahora, de mi decisión en qué invertir el tiempo, en mi capacidad de aprendizaje y de mejora. (Gracias a las enseñanzas recibidas este año me he dado cuenta de la importancia de cómo se formulan las preguntas….Para qué VS. Por qué).
Supongo que muchas veces caemos en la trampa y nos obsesionamos en la meta, olvidándonos que hoy es otro día para llegar a ella. Que hoy es igual de importante que el día en que llegue a la meta y que hoy también debe haber respeto. Si siempre nos obsesionamos con metas no dejamos entrever qué hay aquí ahora, qué somos ahora, qué ofrecemos ahora, qué no somos ahora. Hacer las paces con nosotros cada día equivale a reconocer que no es el destino, sino el camino, y que si nos morimos en medio de este, por lo menos, lo habremos vivido queriéndonos «completos» y no a medias por lo que nos falta. Que haber hecho las paces con nosotros mismos es reconocer nuestros agujeros negros y no pararnos por tenerlos.
Gracias una vez más por recordar la importancia de la Aceptación para vivir una vida más acorde con lo que somos y queremos.
Adriana
No hay un tiempo establecido a la hora de hablar de procesos. Cada persona necesita su propio tiempo y este debe de ser respetado por ella misma y por el profesional que se encuentre delante. Es muy común en los individuos desear resultados de manera rápida y sencilla, los seres humanos en ocasiones pecamos de impacientes. Todo lo que supone un cambio implica un aprendizaje, este es un camino que debemos de seguir hasta llegar a la meta que nos hemos propuesto. Es por eso que se requiere de un trabajo y esfuerzo personal. Como comentaba anteriormente, debemos de respetarnos a nosotros mismos y al tiempo necesario para cambiar y desarrollarnos. Lo único que conseguiremos intentando acelerar este proceso es el no logran a conseguir unos resultados óptimos. Todo cambio supone un esfuerzo y para eso se necesita tiempo. Esto es como cuando nos ponen delante nuestro plato favorito teniendo hambre, por mucho que tengamos ganas de devorarlo lo mejor esta en comerlo pausadamente, saboreándolo y disfrutándolo. Considero que una de las cosas más importantes de todo proceso de desarrollo y crecimiento personal es el disfrutar, disfrutar de todo aquello que aparezca en el camino, escucharlo, saborearlo, palparlo…
Gemma R
En este articulo se vuelve a poner en evidencia la importancia que tiene realizar introspección ya que tal como se menciona en el texto, esta nos ayudará a conocer nuestras fortalezas y debilidades. En un mundo donde todo parece tener un ritmo frenético acostumbramos a dejarnos llevar por este, queriendo a veces correr demasiado. Parar y reflexionar en qué punto nos encontramos y en qué nivel de desarrollo estamos (en distintos niveles) nos facilitará relacionarnos en el mundo. Este hecho también nos ayudara a conectar con nosotros mismos y con el mundo que nos rodea. En definitiva, buen artículo que incita a reflexionar.
Júlia Bartra Pallarès
Aquest article ens recorda la importància de valorar tot els passos quan es vol construir alguna cosa i encara rep més importància quan el que s’ha de construir és un mateix. Totes les etapes evolutives es duen a terme per un motiu i si no se solidifiquen com haurien, més endavant mostrarem mancances.
M’ha semblat interessant com mostra que malgrat que puguis tenir un estatus de poder, respecte a les altres persones, no et deslliure d’haver de gestionar les diferents etapes i transicions de la vida.
Justament per això, sempre la millor solució a la falta de coneixement d’un mateix és la introspecció. I voler entendre’ns, acceptar-nos i confiar amb nosaltres mateixos.
Mònica Sagnier
Proceso, no perfección… Este es uno de mis lemas. Me ha venido a la cabeza después de leer el artículo. “Habrá momentos que avancemos y otros donde retrocedamos”, así es… Me lo necesito recordar a menudo puesto que mi tendencia es la de querer “hacer” constantemente, obtener resultados inmediatos, ya que sino me siento incómoda. Por lo que voy viendo, este es un “mal” que sufrimos muchas personas, la autoexigencia… Ello nos desvía de la actitud que promueve el artículo, y lo único que conseguimos con estas “prisas” es “frustración, dolor e impotencia” como se dice aquí. Me he identificado totalmente con la siguiente frase: “Cuando queremos aparentar o fingir lo que no somos, lo que no sabemos, estamos buscando atajos, nos ponemos un “disfraz triunfador” que al primer contratiempo derrota nuestra vana esperanza de ahorrarnos esfuerzo y tiempo.” Va muy bien darse cuenta de las tendencias desadaptativas que tenemos, es el primer paso para “redireccionar” el camino que queremos seguir, el caminos del crecimiento personal, en mi caso y en el de muchos/as.
El tiempo que se necesita para trabajar las emociones, sin duda, valdrá la pena… considero que la importancia que se le da depende de la sensibilidad de cada persona. Hay gente que sufre más y otras menos, en mi opinión eso viene determinado por la sensibilidad que se tiene cada uno/a a lo interno, a lo externo o ambos. Sea de una manera o otra, el trabajo en este sentido trae grandes beneficios a cualquier persona y, ya sea por necesidad o por curiosidad, vale la pena ponerle atención.
Julia Jane
Me parece importante enfatizar que los procesos de desarrollo persona no se producen de un día a otro. Se trata de un proceso largo y no lineal, de idas y venidas, de logros y derrotas. Se trata de evolucionar y de disfrutar del viaje y de lo que conlleva desarrollarse en diferentes ámbitos de nuestra vida.
Anna Sanz
Me ha gustado mucho el énfasis que hace este artículo en la palabra “proceso” porque creo que es muy importante el hecho de entender el desarrollo personal y social como un proceso, es decir, un camino que nunca termina y del cual siempre podemos seguir aprendiendo nuevas cosas y seguir mejorando. Creo que es fundamental tener esta idea clara porque el hecho de entenderlo como un proceso hará que realmente tomemos consciencia de la importancia de estos desarrollos y nos impliquemos más en conocernos mejor a nosotros mismos, que creo que es el primer paso a seguir para continuar adelante en este proceso. Entender el desarrollo personal y social como un camino también hará que nos permitamos y aceptemos con mayor facilidad la posibilidad de que a veces vayamos a retroceder, pero que si confiamos en nosotros y seguimos trabajando, volveremos a avanzar.
Marc Ventosa
Demasiadas son las veces que nos hemos encontrado con alguien que no sabe gestionar sus emociones. Gente que puede tener un estatus alto, grandes cantidades de dinero, etc… pero se caracterizan más por ser rompedores de relaciones interpersonales debido a su escasa gestión emocional y su incapacidad por reconocer la toxicidad que tienen dentro y transmiten. Es triste reconocerlo, pero suele ir ligado a gente mayor (educada en la vieja escuela, en la que se daba poca importancia a las emociones) y a gente adinerada (prioridades que se centran más en los bienes materiales y el mundo físico). Tiene sentido que este tipo de gente descuide su aspecto más espiritual y emocional y, por tanto, se vea dañada su imagen en su entorno y en sus relaciones. Sinceramente, no sé qué es lo que puede llegar a convencer a gente así para que empiecen a trabajar este aspecto, si nunca han tenido motivación por ello… aunque desde fuera se vea evidente. Como bien dice el artículo, es muy importante empezar a trabajar desde donde nos encontremos. De aquí salen muchos problemas y confusiones. Gente que por analogías con compañeras, familiares o otra gente de su entorno, pretende hacer el mismo trabajo que ellos y, evidentemente termina en desconcierto y sentimiento de estar perdido. ¿Intentas encontrar tu meta yendo por el camino de otro? No funcionamos así. Buen artículo, invita a reflexionar mucho.
Agata Tresserra
Leyendo este artículo me quedo con esta frase: “admitir que aun no somos, que aun no sabemos es el primer paso para nuestro crecimiento, aprendizaje y desarrollo personal y social”.
En un proceso de crecimiento personal no existen atajos y debemos ir paso a paso. De este modo, conseguiremos nuestros objetivos de manera óptima y satisfactoria.
Como bien dice el articulo, la introspección será el punto de partida, pero nunca habrán dos procesos iguales. Algunos serán más lentos y complicados pero siempre vamos a aprender y a evolucionar.
Blanca Torre
Aquest és un article que convida a reflexionar sobre el món en que vivim i el ritme de vida que portem. Tendim a estar centrats en la pròxima cosa que vindrà, el pròxim pas, el pròxim èxit, sense viure en el present i adonar-nos del camí que és necessari per arribar-hi, i això és el que porta molts cops a la cerca de la immediatesa. El voler arribar a un fi però no valorar el procés que t’hi porta fa que el resultat sigui menys satisfactori i productiu, i a aquest procés se li dona encara menys atenció quan es tracta de l’àmbit personal i emocional. Sens dubte tots hauríem de dedicar-li més temps i més energia.
Janna
En el món de la immediatesa en el que ens trobem la paciència és escassa, buscant sempre la manera més ràpida i, si és possible, immediata d’aconseguir el que es vol. Si per haver volgut buscar una drecera no s’ha treballat la gestió de les emocions, al topar-se amb la realitat el procés es pot fer molt feixuc.
A més a més, crec que hi ha una ironia: es prefereix buscar dreceres per arribar més ràpid a l’objectiu desitjat. Però quan per arribar-hi s’ha de seguir uns nivells si o si, es prefereix perdre el temps seguint buscant dreceres en comptes de fer l’esforç de pujar tots els nivells.
Com ja s’ha mencionat en altres articles, es fa patent la importància de la introspecció per poder fer qualsevol treball de coneixement i desenvolupament. I m’agradaria fer referència a una frase de l’article: «Habrá momentos que avancemos y otros donde retrocedamos, pero la clave será comenzar a trabajar en el nivel en el que nos encontramos en ese momento».
Aina
Me parece un artículo maravilloso tanto para mi yo «personal» como para mi yo «profesional». No me gustaría tener que hacer una diferencia pero si lo considero conveniente para poder aceptarme mejor y por otro lado, poder aceptar los procesos de los demás des del respeto, cariño y comprensión.
Me parece ideal la idea de: «la clave es empezar por el punto de partida, para ello la introspección será la herramienta que nos va a permitir comprender nuestras fortalezas y debilidades» y la de admitir que aún no somos, que aún no sabemos es el primer paso para nuestro crecimiento, aprendizaje y desarrollo personal y social”. Como amante de este mundo pienso que es improtantísimo poder tomar consciencia de esto y poder trabajar des del lado más humano. Aprender acompañarme a mi en estos procesos me ayudará sin duda a realizar mejores acompañamientos. Aceptar quien somos y en qué momento estamos será fundamental para poder así realizar un mejor proceso e ir integrando elementos claves para nuestro desarrollo.
Olimpia Castro Viu
Leer este comentario me lleva a pensar en lo importante que es cultivar la paciencia día a día, la constancia y la esperanza día a día para no desmotivarnos y empezar a andar en camino opuesto o paralelo a tal desarrollo. Y es que lo que dice Herminia es cierto: para coger frutos de ese árbol del jardín, para llegar a conseguir el trabajo de nuestros sueños, para tocar una canción con el piano, primero habremos tenido que comenzar por la base, bien haya sido ésta plantar una semilla, estudiar los conocimientos necesarios para saber hacer o aprendernos las notas de la escala de fa.
A veces nos consideramos sabios en relación a un tema y creemos que por ello ya podemos liderar o realizar esa tarea, pero ¿qué pasa si esta función requiere de más fortalezas aparte de la que tenemos –que es lo que suele pasar? Esta es la otra premisa del artículo que me llama la atención y con la que comulgo plenamente es la necesidad de equilibrio entre todos nuestros talentos, incluyendo la gestión de la parte emocional, para que lo que sea que vayamos a hacer funcione a todos los niveles.
Para concluir, me quedo con esta frase “Admitir que aún no somos, que aún no sabemos es el primer paso para nuestro crecimiento, aprendizaje y desarrollo personal y social”.
¡Muchas gracias por el artículo!
Irene Gutiérrez Coranti
De este artículo, me quedo principalmente con este parágrafo;
¿Por dónde empezar? La clave es empezar por el punto de partida, para ello la introspección será la herramienta que nos va a permitir comprender nuestras fortalezas y debilidades. No hay dos caminos análogos, no hay dos procesos similares. Habrá momentos que avancemos y otros donde retrocedamos, pero la clave será comenzar a trabajar en el nivel en el que nos encontramos en ese momento
Creo que últimamente vivimos en una sociedad que vive demasiado deprisa, dónde el fin siempre justifica los medios pero ¿nos paramos a pensar en estos medios? Todo tiene un ciclo, todo empieza con “algo”, sigue un proceso y termina en otro “algo” y debemos tener en cuenta que se trata de ir avanzando e inevitablemente me viene a la cabeza “a poc a poc i amb bona lletra” ya que debemos realizar paso a paso sobre todo para ser conscientes de estos avances y tomar conciencia del cambio que estamos realizando durante cualquier tipo de proceso.
Mar López
Este articulo me ha recordado la popular frase «la paciencia es la madre de la ciencia», y me ha echo pensar en mi misma, en muchas ocasiones he deseado desarrollar competencias o habilidades de forma rápida queriendo evolucionar a un ritmo que no era el mio y me he encontrado con la frustración. En cambio más adelante he retomado ese trabajo de desarrollo de una forma diferente, con alegría y paciencia y he podido integrar esas competencias he incluso he llegado más lejos de lo que creía que podría llegar.
Irene
A veces nos centramos en que nos gustaría ser para contentar al otro, donde nos olvidamos de lo más importante que es que quiero ser yo y luchar por ello. Cuando quieres algo hay que luchar por lo que quieres, unas veces lo lograras y te sentirás orgullos de tus logros y otras veces no, pero no por ello te tienes que frustrar o comparar, sino seguir luchando y aprender de lo sucedido para seguir creciendo, ese es el camino.
Lola Inchaurralde
Buscando literatura para mi trabajo de final de carrera he llegado a este «post», me he quedado con lo que se comenta en el primer párrafo «Cualquier proceso de crecimiento personal se desarrolla paso a paso a través de una serie de etapas evolutivas. Cada una de estas etapas es importante y requiere su propio tiempo de maduración. Es un proceso que afecta a todas las áreas de nuestra vida». En lo que me pregunto, ¿cual es aquí la función del psicoterapeuta? Esta claro que es un acompañante en este proceso y una buena guia, entonces, me ha surgido la siguiente pregunta ¿Que relación encontramos entre esta actitud y una actitud psicopedagógica? Buscando más en la literatura, Rosal y Vallejo Cortés (2003) me han dado una respuesta, que voy a compartir con vosotros: “No vemos inconveniente en afirmar que el concepto de crecimiento personal es un concepto psicopedagógico. Sobre todo si entendemos la actividad educativa como la tarea de ayudar a que el sujeto saque de sí mismo todas sus capacidades peculiares, parte de las cuales tiene peligro de mantenerlas aletargadas hasta llegar a perderlas”.
Gracias por el artículo Hermínia.
sara lopez
Hola Herminia gracias,
Jamas se podra recoger si no sabemos sembrar,esta es una metafora fantastica para explicar si no sabemos dar como vamos a recoger,el amor es una emocion dar y recibir de los demas,este proceso no es facil ya que casi siempre el ser es egoista y mira muy individuaistamente y descuidamos las emociones que son muchas veces el motor de la vida.
Si aprendemos a educar desde la emocion y no solo desde la racionalidad quizas contrivuimos a cambiar un poquito el mundo y eso nos hara mas felices y sobre todo degaremos una buena herencia para las proximas generaciones.
Un saludo.
santiago
En este nuevo año 2012 quiero desear a todos los coach y futuros coach y muy especialmente a Herminia un año lleno de amor, prosperidad y abundancia según dicen este será uno de los años más importantes en la historia de la humanidad algunos anuncian muchos desastres a nivel mundial otros auguran grandes beneficios para la humanidad en fin que no se sabe en que creer yo me quedo con la frase de mahatma Gandhi” SÉ EL CAMBIO QUE QUIERES VER EN EL MUNDO “ Todo esta dentro de nosotros y es el reflejo lo que vemos fuera venimos a este mundo con una misión como decía un filosofo :aprender a ser felices por nosotros y amarnos a nosotros y a nuestro semejante para eso debemos aceptar lo factico y ponernos en marcha para cambiar lo que es posible desde nuestra esencia divina muchas felicidades y sobre todo muuuuucho AMOR
Francesc
Un artículo muy interesante, Herminia. Desde la infancia cuidamos la educación intelectual de nuestros hijos, considerando que esta será basica para su desarrollo, y a la vez dejamos de lado el desarrollo emocional; ello conlleva que personas de un alto nivel intelectual, grandes técnicos y personas muy competentes, tengan graves problemas para regular sus emociones. Como todo aprendizaje, no es nada fácil, pero no imposible. És cuestión de verlo y querer cambiar. Gracias!
Ingrid
Esta mañana he leído un cuento que me ha gustado y que podría encajar con que hay que recorrer el camino paso a paso y que necesitamos el tiempo necesario para recorrerlo para llegar a crecer. Os lo voy a contar:
Un joven quería ser arquero. Pensó que lo mejor era ir a presentarse al mejor arquero del reino para que le enseñara cómo serlo. Cuando llegó se encontró a un ancianito somnoliento y le contó su sueño. El anciano le dijo, para ser un buen arquero lo primero que tienes que hacer es ir a buscar un piojo. El joven extrañado obedeció. Le costó unos días poder coger el piojo pero finalmente lo consiguió y se presentó nuevamente al anciano. El viejo arquero le dijo, ahora toma este cordel y tienes que atar al piojo con el mismo pero sin dañarlo. El joven, pensó que tal vez el anciano le tomaba el pelo, pero humilde se marchó a su casa para obedecer lo que el hombre le había pedido. Lo intentó una y otra vez, y así hasta seis meses hasta que lo consiguió. Cuando consiguió poner una cuerda alrededor del pequeño piojo sin dañarle, se presentó ante el anciano. El hombre felicitó al joven aprendiz y le pidió que volviera a su casa y contara los latidos del corazón del piojo. El joven desconfiado, obedeció nuevamente y observó al piojo un día tras otro atentamente, hasta que pasados dos años fue capaz de contar los latidos del pequeño corazón. Se fue a ver al anciano y le contó su progreso. Entonces el arquero le dijo, muy bien, ahora cuelga al piojo con el cordel que lleva atado a su cuerpo en esa rama del árbol, apunta con este arco y esta flecha al piojo, debes atravesar su cuerpo sin cortar el hilo. El joven pensó que no sería capaz, pero tomó el arco y la flecha y apuntó, y se dió cuenta de que su vista se había perfeccionado tanto que era capaz de ver desde lejos el cuerpo tan pequeño del insecto y disparó atravesando el cuerpo del pequeño animal pero sin cortar el cordel. El joven le dió las gracias a su maestro por haberle convertido en un buen arquero, pero el anciano le agradeció al joven la oportunidad de haberle podido enseñar.
Diana Espinosa Prado
Mi necesidad, deseo y afán de crecer y evolucionar topan a menudo con mi impaciencia, incluso a veces, me descubro preguntándome y exigiéndome a mi misma cuál es la razón por la que no he alcanzado a comprender alguna situación, alguna interacción. Acto seguido tomo conciencia de que dicha incomprensión es fruto de mi necesidad de cambio, de «mirar» con nuevas lentes y me digo que la evolución interior requiere tiempo, paciencia, compromiso conmigo misma y confianza. La vida está llena de procesos que se crean paso a paso y es fabuloso disfrutar de cada uno, aunque alguna vez sean pasos hacia atrás, y que por este motivo no hay atajos. La evolución de nuestra esencia es infinita y no se trata de llegar a un final, pues no existe, sino de recorrer el camino gozando de cada paso. Mi meta aprender disfrutando. Gracias Herminia.
Manolito Pérez
Comparto lo que dices acerca de la necesidad de introspección, de no saltarnos pasos para progresar, de no negar nuestra realidad, de no ponernos el ‘disfraz triunfador’.
Sin embargo, una vez asumido todo lo anterior, discrepo en lo que afirmas (y me parece sospechosamente interesado) con relación a que debamos seguir trabajando ‘nuestra paciencia’, y aun más si »…mientras yo tengo que seguir trabajando “mi paciencia”, mi jefe debe seguir trabajando “su disciplina física».
Si consideramos que hay dos características coalescentes a la naturaleza humana, a saber, que somos mortales (nuestro tiempo está limitado por nuestra biología), y que la jerarquía es un fundamento de la sociedad (de cualquier sociedad humana en cualquier tiempo) marcado también, y con mayor peso si cabe, por nuestros genes, en algún momento debemos decir basta. No podemos esperar a completar nuestro ‘desarrollo’ para discutir, por supuesto de una forma civilizada pero asertiva (concepto que tanto os gusta a los gurús del ‘coaching’), el ser y el deber ser, con tu jefe o con quien haga falta.
Manolito Pérez
Comparto lo que dices acerca de la necesidad de introspección, de no saltarnos pasos para progresar, de no negar nuestra realidad, de no ponernos el ‘disfraz triunfador’.
Sin embargo, una vez asumido todo lo anterior, discrepo en lo que afirmas (y me parece sospechosamente interesado) con relación a que debamos seguir trabajando ‘nuestra paciencia’, y aun más si <>.
Si consideramos que hay dos características coalescentes a la naturaleza humana, a saber, que somos mortales (nuestro tiempo está limitado por nuestra biología), y que la jerarquía es un fundamento de la sociedad (de cualquier sociedad humana en cualquier tiempo) marcado también, y con mayor peso si cabe, por nuestros genes, en algún momento debemos decir basta. No podemos esperar a completar nuestro ‘desarrollo’ para discutir, por supuesto de una forma civilizada pero asertiva (concepto que tanto os gusta a los gurús del ‘coaching’), el ser y el deber ser, con tu jefe o con quien haga falta.
santiago
Excelente herminia me ha llegado a lo más profundo del corazón tu reflexion. muchas veces como bien apuntas la gente lleva una mascara de heroe y no vive el verdadero proceso de crecimiento personal que es hacia dentro y esto solo contribuye a que lo que estamos comenzando como yo a recorrer este camino que a veces nos cuestionemos sera verdad lo que dicen? porque la mayoria o mejor dicho una gran cantidad de terapeutas coah, psicologos y demas no han vivido el proceso de transformacion e instropeccion y esto genera confución. hace dias fui hacer una terapia y el terapeuta hablaba de como nosotros creamos nuestras realidades y que lo que uno pedia al universo lo podria lograr luego me entero que esta pasando dificultades economicas y que quede claro esto no es una critica simplemente hablo o mejor escribo que el crecimiento personal es un proceso que tiene varios pasos y como bien apunta hermia en una ocasion puede ser doloroso en otras no pero es un proceso que debe integrarse en nosotros para ser un ejemplo «No se puede dar lo que no sé tiene»Muchisimas felicidades en estas navidades y que el amor ,la paz y la abundancia iluminen vuestras vidas
Lluís Sanmiquel
Muchas gracias por estas profundas reflexiones.
Con toda humildad, añadiría a la necesaria introspección y dada nuestra dimensión social,la conveniencia de pedir feedback -de diferentes personas en los diferentes ámbitos de nuestra vida-.
Añadiría también la importancia de pedir ayuda profesional, y mucho antes de lo que solemos hacerlo.
Mi experiencia personal -caigo ahora en la cuenta del parecido significado que en este contexto damos a las palabras hábito, armadura y disfraz, al que hace referencia Hermínia- es que desaprender los hábitos que hemos forjado a base de repetición durante años es un arduo trabajo.
Por otro lado, desafortunadamente, la regulación emocional no se enseña en la escuela, ni se adquiere en un curso ni con la lectura de libros de autoayuda. Necesitamos un acompañante y guía.
David
Muy interesante y muy bien explicado. La parte positiva de un disfráz, bajo mi punto de vista, es que ya tenemos el modelo qué desea o se imagina, es decir la parte exterior, es como una ecuación que tenemos el resultado y debemos ir ayudando a nuestro Coachee a despejar las incógnitas interiores para que salga reforzado.
Un saludo a tod@s y felices fiestas.
josep gendra
Gracias por el post Herminia. Es inspirador en estas fechas de fin de año en las cuales una gran mayoría de personas se compromete a cambiar algo de su vida para 2012. Pero ese cambio suele quedarse en el «HACER» y, claro, si no se lleva al «SER», no hay cambio en la ESENCIA ni mejora posible en LIDERAZGO.
NO HAY ATAJOS PARA LOS CAMBIOS DE PARADIGMA EN EL SER, PARA MODIFICAR NUESTRAS CREENCIAS QUE NOS LIMITAN, PARA SALIR DE NUESTRA ZONA DE CONFORT, PARA LIDERAR NUESTRA VIDA.
En todos estos «para…» encontramos de forma subyacente el concepto de DESARROLLO PERSONAL Y SOCIAL. Para conseguirlo, ciertamente que la Toma de CONCIENCIA es el primer paso para un CAMBIO DE ACTITUD que nos permita EL CAMBIO DE PARADIGMA, pasando del Mapa al Territorio (Covey).
Es un camino éste más o menos largo en que los COACHS (y por favor, Aleix, no «o lo que sea…») estamos encantados de acompñar a nuestros Coachees. Uno de los «ingredientes» clave para ello es el OPTIMISMO, así como la HUMILDAD. Y el Coach, mientras su Coachee avanza pasito a pasito, también AVANZA con él, CRECE y se DESARROLLA. Mientras los Coachs acompañamos en el LIDERAZGO personal de nuestros Coachees, también nosotros nos lideramos más y mejor, aprendiendo cada día con ellos, como Coachs y como personas.
En ECOLOGÍA EMOCIONAL se dice que «la excelencia es aquello que cuando damos un paso hacia adelante, ella da dos; jamás la alcanzaremos pero es lo que nos PERMITE MOVERNOS y seguir AVANZANDO hacia ella».
FELICES FIESTAS!
Aleix
Es apasionante todo lo relacionado con el desarrollo personal y la gran cantidad de doctrinas que se han ido desarrollando a lo largo de la historia. Me vienen a la cabeza un montón de ejemplos pero no sé por qué pienso en dos: 1) la propuesta de Ken Wilber (y que recoge sintéticamente en libros como “Brevísima historia de todas las cosas”), 2) los planteamientos de los verdaderos alquimistas. A éstos últimos los juzgo como grandes amantes de su infinita realidad interior y de su vínculo con la infinita realidad exterior. Lo malo es que los textos que recogen estas doctrinas están escritos con un lenguaje demasiado simbólico a mi parecer, aunque una vez conocido dicho lenguaje resulta que están hablando de los pasos para desarrollar el enorme potencial humano. Y sin atajos, la piedra filosofal tenía un proceso con unos determinados pasos y era premisa que el alquimista se transformara interiormente.
No sé por qué me ha dado por hablar de los alquimistas. Es domingo y estoy divagador…
Me llama la atención que no ocurre con demasiada frecuencia esto de que una persona esté interesada en desarrollarse personalmente. Supongo que nuestra sociedad alimenta determinados miedos y divulga, aunque sea inconscientemente, muchas creencias limitantes. Por decir un ejemplo, a mí me llama la atención creencias del tipo «no quiero cambiar porque dejaría de ser quien soy».
Así pues, y no sé qué pensaréis, entre que no hay demasiado interés en desarrollarse y lo mal visto que está pedir un poco de ayuda, los psicólogos, coachs, o lo que sea, estamos están para hacer que la gente que se siente muy muy mal llegue a sentirse bien (es una generalización, claro está). En este contexto entiendo lo que dijo Jaspers: “El hombre no toma conciencia de su ser más que en situaciones límite”. Esta cita la he publicado recientemente en mi facebook y una amiga aportó una reflexión interesante: “me parece una práctica de lo más iniciática llevarse a uno mismo al límite, (…), y traspasarlo. Seguramente el ser sea infinito, no podemos depender de las situaciones para explorarnos”. Hace pensar tantas cosas…
Ares
Qué importante es ser humildes y aceptar lo que somos!No tener ni querer aparentar más y evitar las comparaciones!Mirar hacia dentro y no tanto hacia fuera!Fomentar mis habilidades adquiriendo nuevas!Qué buena manera de motivarse uno mismo y ser mejor día a día!
Óbviamente podemos crecer personalmente pero partiendo de lo que ya somos y aceptando nuestras limitaciones! Así, PODREMOS ENSEÑAR LO QUE SABEMOS Y CONTAGIAR LO QUE SOMOS!